آموزش - شکستگی ها

انواع آسیب های وارده به دستگاه اسکلتی

چگونه آسیب به استخوان ها ( دستگاه اسکلتی – عضلانی )

1-      ضربه مستقیم

2-      ضربه غیرمستقیم مانند افتادن روی بازو که باعث شکستگی ترقوه می شود .

3-      نیروی چرخشی : پیچ خوردن پا هنگام دویدن یا اسکی و آسیب به فاصل و شکستگی استخوان ها

انواع آسیب های وارده به دستگاه اسکلتی

1- شکستگی                                                     2- دررفتگی                                 3- پیچ خوردگی

انواع شکستگی

شکستگی باز : هرگاه در ناحیه ی دچار شکستگی زخمی وجود داشته باشد که با محل شکستگی استخوان مرتبط باشد , بطوری که باعث شود تا محل شکستگی با محیط بیرون ارتباط داشته باشد , به آن شکستگی باز اطلاق می شود . این مسئله باغث افزایش خطر عفونت در محل شکستگی می گردد .

شکستگی بسته :  در این نوع شکستگی ها علی رغم شکسته شدن استخوان پوست سالم است ( زخم بسته ) و به این علت شکستگی بسته نام دارد .

 در شکستگی باز به علت احتمال ورود میکروب امکان بروز عفونت های شدید بیشتر از شکستگی بسته می باشد .

 دررفتگی :

هرگاه دو سطح استخوانی که در محل مفصل روبروی هم قرار می گیرند بطور کامل یا ناقص از محل خود جابجا می شوند به این حالت دررفتگی گفته می شود . این حالت معمولاً با پارگی و آسیب به رباطهای نگه دارنده اطراف مفصل همراه است . حرکت دادن محل دررفتگی همانند شکستگی بسیار دردناک و گاهی غیر عملی است . برای پیشگیری از آسیب به اعصاب و رگهای خونی و همچنین کاهش درد مصدوم باید مانع از حرکت مفصل شوید (آتل بندی) .

پیچ خوردگی :

آسیبی است که به علت کشیده شدن بیش از حد رباط های محافظ مفاصل به وجود می آید . در موارد پیچ خوردگی نیز برای کاهش درد مصدوم و جلوگیری ار ایجاد آسیب بیشتر , باید در اسرع وقت اقدام به بی حرکت کردن عضو صدمه دیده کنید  (اتل بندی ).

معاینه دستگاه اسکلتی – عضلانی

علائم و نشانه های آسیب به دستگاه اسکلتی – عضلانی

1- درد در محل آسیب                                 2- زخم باز یا بسته                                 3- تورم شدید

4- تغییر شکل عضئ صدمه دیده                   5- دردناک بودن محل آسیب هنگام لمس ( حساسیت به لمس )

6- عدم توانایی یا عدم تمایل بیمار به حرکت دادن عضو

توجه : دربرخی موارد شکستگی که شدت ضربه باعث جداشدن دو قطعه استخوان از یکدیگر می گردد , ممکن است علامت دیگری نیز علاوه بر علائم یاد شده وجود داشته باشد , که این علامت شنیدن صدای سائیده شدن دو انتهای شکسته ی استخوان به یکدیگر یا احساس این حالت توسط خود است . این علامت به هنگام حرکت دادن عضو صدمه دیده توسط خود مصدوم یا دیگران ایجاد می شود و به طور معمول با درد بسیار شدیدی نیز همراه است . اما به هیچ وجه نباید از حرکت دادن عضو آسیب دیده و ایجاد چنین صدایی برای تأیید وجود شکستگی استفاده کرد .دراین حالت احتمال صدمه به عروق , اعصاب , ماهیچه و دیگر بافت های اطراف استخوان شکسته بسیار زیاد می باشد و به همین علت باید عضو صدمه دیده را در اسرع وقت آتل بندی و بی حرکت کرد .

معاینه دستگاه اسکلتی – عضلانی

1-      معاینه ی عمومی بیمار از نظر آسیب سایر قسمتهای مهم بدن مطابق روش ارزیابی بیمار

2-      معاینه اندام آسیب دیده

3-      بررسی گردش خون و حس در اندام آسیب دیده ( پر شدگی مویرگی )

معاینه اندام آسیب دید ه:

امدادگر ابتدا باید اندام را به طور کامل مشاهده و بررسی و شکل آن را با اندام طرف مقابل مقایسه کند . برای این کار ابتدا لباس های روی اندام را از محل درز لباس باز یا قیچی کنید و سپس آنها را از روی اندام صدمه دیده کنار بزنید . به هیچ وجه سعی در خارج کردن یا در آوردن لباس مصدوم به روش معمول را نداشته باشید زیرا ممکن است باعث تشدید صدمه به مصدوم شود .

 در مشاهده به دنبال علائم و نشانه های زیر بگردید :

1- زخم باز                   2- زخم بسته یا کبودی             3- تغییر شکل                          4- تورم

وجود هر کدام از این علائم را بعنوان آسیب قلمداد کنید و کمک های اولیه مناسب را انجام دهید . برای معاینه ی سایر قسمت های مشکوک , اندام را از بالا تا پایین به صورت حلقوی و یا دو دست به ملایمت فشار دهید . احساس هرگونه درد به هنگام لمس , راهنمای مهمی جهت شک به امکان وجود آسیب است .

در مورد حس اندام از بیمارسئوال کنید . آیا احساس مورمور شدن یا کرختی دارد ؟ این علائم می تواند نشانه آسیب یا عصب خونرسانی اندام باشد . اگر در نهایت هیچ کدام از علائم یا شده مشاهده نشد , از بیمار بخواهید تا اندام را به آرامی و با احتیاط حرکت دهد . بروز درد به هنگام حرکت دادن عضو نیز می تواند نشانه ی وجود صدمه و آسیب اسکلتی باشد .

توجه : در صورت وجود هر کدام از علائم یاد شده از تکان دادن عضو یا درخواست از مصدوم برای حرکت دادن عضو به شدت پرهیز کنید .

وضعیت گردش خون و حس اندام آسیب دیده بوسیله عوامل زیر بررسی می شود :

1- نبض اندام       2- پرشدگی مجدد مویرگی     3- رنگ و حرارت اندام       4- حس اندام       5- حرکت اندام

کمکهای اولیه در آسیب های دستگاه اسکلتی – عضلانی

کمکهای اولیه برای تمام آسیب های اسکلتی ( شکستگی , دررفتگی و پیچ خوردگی ) یکسان است و شامل مراحل زیر می باشد:

1- با حفظ خونسردی , صحنه حادثه را ارزیابی و درخواست کمک می کنید .

2- وضعیت تنفسی و هوشیاری مصدوم را کنترل کنید .

3- تمامی زخم های باز را با گاز استریل بپوشانید و خونریزی را کنترل کنید .

4- اگر آسیب یا علامت واضحی وجود ندارد , ولی مصدوم از درد شکایت دارد, همیشه مبنا را بر وجود شدیدترین آسیب اسکلتی یعنی شکستگی بگذارید و اقدامات لازم را انجام دهید .

5- از اقدام برا ی جا انداختن موارد شکستگی یا در رفتگی به شدت پرهیز کنید . به علاوه اگر سر استخوان شکسته از زخم بیرون زده است , سعی در فرو بردن آن به درون زخم نداشته باشید , بلکه آن را با روش مناسب , پانسمان و بانداژ کنید و سپس عضو صدمه دیده را با روش صحیح آتل بندی و بی حرکت کنید .

***********

در مواردی که شک به دررفتگی یا پیچ خوردگی نیز وجود دارد , باید درست مثل موارد شکستگی عمل کنید و اقدامات لازم جهت بی حرکت کردن عضو را انجام دهید . استفاده از کمپرس آب سرد از تورم بیشتر و درد می کاهد . به یا داشته باشید که در این موارد نیز آتل بندی و بی حرکت کردن عضو لازم است .

در کل بی حرکت کردن عضو آسیب دید هاصل مهم و اساسی در موارد شکستگی ها و دیگر آسیب های اسکلتی می باشد . برا یاین منظور از وسیله ای بنام آتل استفاده می شود .

شکستگی جمجمه , دنده ها , ستون فقرات , لگن و ران شکستگی های خطرناکی هستند که به مراقبت های ویژه نیاز داند .

شکستگی جمجمه می تواند با خونریزی داخل جمجمه ای یا ضربه مغزی همراه باشد . بنابراین باید سطح هوشیاری مصدوم , وضعیت تنفس و گردش خون , واکنش تقارن مردمک ها و حس و حرکت اندام ها را بررسی کرد و در صورت لزوم و کمک های اولیه مناسب را برا ی مصدوم انجام داد . در این موارد ثابت کردن سر و گردن را فراموش نکنید .

شکستگی دنده ها گاهی با آسیب به ریه , قلب , کبد یا طحال همراه است . به تنفس , نبض و فشارخون مصدوم توجه کنید و ه دنبال علائم خونریزی داخلی باشید .

شکستگی لگن و ران به علت مجاورت با رگ های خونی بزرگ همیشه با خطر خونریزی شدید داخلی و حتی مرگ مصدوم همراه هستند . همچنین خطر دیررس دیگر حرکت چربی در خون (آمبولی چربی) به دنبال این شکستگی ها ( به ویژه شکستگی استخوان ران ) و انسداد رگ های ریه است که معمولاً در عرض 24 تا 72 ساعت بعد از شکستگی روی می دهد و با سرفه , تنگی نفس , احساس بی قراری و اضطراب , تند شدن تنفس و نبض مصدوم و علائم شوک همراه است . آتل بندی و ثابت کردن سریع شکستگی ران بلافاصله پس از وقوع حادثه , احتمال بروز این عارضه ی خطرناک را تا حد زیادی کاهش می دهد .

لگن در برگیرنده اندام ها یادراری – تناسلی است و شکستن لگن خطر آسیب به این اندام ها را در بر دارد .

شکستگی مهره های ستون فقرات ( به ویژه مهره های گردنی ) از اهمیت بالایی برخوردار است و نیاز به مراقبتهای خاص دارد . بنابراین به علائم و نشانه های آسیب به ستون فقرات (مثل زخم , کبودی یا سایر علائم ضربه به سر , گردن و ستون فقرات , دردناک بودن ستون فقرات هنگام لمس , ضعف , فلج یا عدم توانایی در حرکت دادن اندام ها و از دست دادن حس یا مورمور شدن قسمتی از بدن در زیر ناحیه صدمه دیده ) توجه کنید و در صورت لزوم کمک های اولیه زیر را برای مصدوم انجام دهید :

1- مصدوم را در وضعیت ثابت نگه دارید و از هر گونه جابه جایی مصدوم به شدت پرهیز کنید .

2- به سطح هوشیاری , راه هوایی , تنفس و گردش خون مصدوم توجه کنید . تنفس این بیماران ممکن است به صورت شکمی باشد (بالا و پایین آمدن شکم با هر بار تنفس )

3- نبض , حس و حرکت اندام ها رابررسی کنید .

4- کمکهای اولیه را برای سایر عوارض و صدمات جدی مصدوم را انجام دهید .

5- جز برای انجام احیای قلبی –ریوی یا دور کردن مصدوم از محل ناامن و خطرناک , اقدام به جابجایی مصدوم نکنید .

6- با کمک تخته کمری کوتاه یا بلند , ستون مهره های مصدوم را ثابت کنید .

7-  تا رسیدن نیروهای امدادی به محل , از هرگونه جابه جایی مصدوم به شدت خودداری کنید و به ارزیابی مداوم و یادداشت علائم حیاتی وی ادامه دهید .

 

 

 

 

شکستگی‌ استخوان‌ ترقوه

استخوان‌ ترقوه‌، بین‌ استخوان‌ کتف‌ و بالای‌ استخوان‌ جناغ‌، «بستی‌» تشکیل‌ می‌دهد که‌ به‌ نگهداری‌ اندام‌ بالایی‌ کمک‌ می‌کند. شکستگی‌ استخوان‌ ترقوه‌ در اثر ضربه‌ مستقیم‌ نادر است‌. شکستگی‌ معمولاً در اثر یک‌ نیروی‌ غیرمستقیم‌ که‌ از یک‌ ضربه‌ وارد بر شانه‌ منتقل‌ می‌شود و یا در امتداد اندام‌ بالایی‌ سیر می‌کند (مثلاً در اثر سقوط‌ روی‌ بازوی‌ کاملاً باز شده‌)، ناشی‌ می‌شود. شکستگی‌ استخوان‌ ترقوه‌ اغلب‌ در افراد جوان‌ و در نتیجه‌ فعالیت‌های‌ ورزشی‌ روی‌ می‌دهد. دو انتهای‌ استخوان‌ ترقوه‌ شکسته‌ شده‌، ممکن‌ است‌ جابه‌جا شوند و منجر به‌ تورم‌ و خونریزی‌ در بافت‌های‌ اطراف‌ و نیز انحراف‌ شانه‌ شوند.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد و حساسیت‌ در لمس‌ که‌ در اثر حرکت‌ تشدید می‌شوند.
تورم‌ و تغییر شکل‌ شانه‌
مصدوم‌ تلاش‌ می‌کند که‌ عضلات‌ خود را شل‌ کند و درد را تسکین‌ دهد؛ او ممکن‌ است‌ دست‌ خود را از ناحیه‌ آرنج‌ نگه‌ دارد و سرش‌ را به‌ قسمت‌ آسیب‌دیده‌ خم‌ کند.

 

 

 

 

 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ شانه‌ و دست‌ آسیب‌دیده‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید تا بنشیند. دست‌ آسیب‌دیده‌ را به‌طور مورب‌ روی‌ قفسه‌ سینه‌ قرار دهید به‌طوری‌ که‌ نوک‌ انگشتان‌ روی‌ شانه‌ مقابل‌ قرار بگیرد. از مصدوم‌ بخواهید که‌ آرنج‌ خود را با دست‌ دیگرش‌ نگه‌ دارد.

 

 

۲) دست‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌ را با استفاده‌ از یک‌ آویز بالا نگهدارنده‌ نگه‌ دارید.

 

۳) یک‌ بالشتک‌ نرم‌ (مثلاً یک‌ حوله‌ کوچک‌ یا لباس‌ تا شده‌) را به‌ آرامی‌ بین‌ دست‌ و تنه‌ مصدوم‌ قرار دهید تا وی‌ احساس‌ راحتی‌ بیشتری‌ داشته‌ باشد.

 

۴) با استفاده‌ از یک‌ باند تا شده‌ پهن‌ که‌ به‌ دور قفسه‌ سینه‌ و از روی‌ آویز عبور داده‌ و گره‌ زده‌اید، دست‌ مصدوم‌ را به‌ قفسه‌ سینه‌ محکم‌ کنید.

 

 

۵) شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را در یک‌ وضعیت‌ نشسته‌ مهیا کنید.

آسیب‌ شانه

سقوط‌ بر روی‌ شانه‌ یا بازوی‌ کاملاً باز شده‌ و یا یک‌ نیروی‌ پیچاننده‌ می‌توانند سر استخوان‌ بازو (هومروس‌) را از حفره‌ مفصلی‌ خارج‌ کنند. همزمان‌ امکان‌ دارد که‌ رباط‌های‌ اطراف‌ مفصل‌ شانه‌ نیز پاره‌ شوند. این‌ آسیب‌ دردناک‌ را دررفتگی‌ مفصل‌ شانه‌ می‌نامند. بعضی‌ از افراد دچار دررفتگی‌های‌ مکرر می‌شوند و احتمالاً نیاز به‌ یک‌ عمل‌ تقویت‌کننده‌ بر روی‌ شانه‌ مبتلا دارند. سقوط‌ بر روی‌ نوک‌ شانه‌ می‌تواند به‌ رباط‌هایی‌ که‌ استخوان‌ ترقوه‌ را در محل‌ شانه‌ مستحکم‌ می‌کنند، صدمه‌ بزند. سایر آسیب‌های‌ شانه‌ عبارتند از: صدمه‌ به‌ کپسول‌ مفصلی‌ و صدمه‌ به‌ تاندون‌های‌ اطراف‌ شانه‌؛ این‌ آسیب‌ها در افراد مسن‌، شایع‌تر هستند. برای‌ درمان‌ آسیب‌های‌ شانه‌، از اقداماتی‌ که عنوان‌ شد (بی‌حرکت‌ کردن‌ قسمت‌ آسیب‌دیده‌، قرار دادن‌ یخ‌، فشار دادن‌ و بالا بردن‌ محل‌)، پیروی‌ کنید.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد شدیدی‌ که‌ با حرکت‌ تشدید می‌شود؛ درد ممکن‌ است‌ میل‌ به‌ حرکت‌ را از مصدوم‌ سلب‌ کند.
مصدوم‌ تلاش‌ می‌کند که‌ با نگه‌ داشتن‌ دست‌ خود و خم‌ کردن‌ سر به‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌، درد را تسکین‌ دهد.
زاویه‌ نگاه‌ مصدوم‌ به‌ سمت‌ شانه‌ و حالت‌ نگاه‌ بدون‌ احساس‌ است‌.

 

 

 

 

 

 

اهداف‌

نگه‌ داشتن‌ و بی‌حرکت‌ کردن‌ اندام‌ آسیب‌دیده‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید که‌ بنشیند. دست‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌ را به‌ آرامی‌ روی‌ تنه‌ مصدوم‌ و در وضعیتی‌ قرار دهید که‌ او کاملاً احساس‌ راحتی‌ کند.

 

۲) یک‌ باند مثلثی‌ را بین‌ دست‌ و قفسه‌ سینه‌ مصدوم‌ قرار دهید تا امکان‌ ساخت‌ آویز اندام‌ بالایی‌ فراهم‌ شود.

 

۳) یک‌ بالشتک‌ نرم‌ (مثلاً یک‌ حوله‌ یا لباس‌ تا شده‌) را بین‌ دست‌ و قفسه‌ سینه‌ مصدوم‌ و در داخل‌ باند قرار دهید.

 

 

احتیاط‌!

سعی‌ نکنید استخوان‌ در رفته‌ را به‌ داخل‌ حفره‌ مفصلی‌ جا بیندازید.
مصدوم‌ را از خوردن‌، آشامیدن‌ یا سیگار کشیدن‌ منع‌ کنید چون‌ ممکن‌ است‌ در بیمارستان‌ نیاز به‌ بی‌هوشی‌ عمومی‌ داشته‌ باشد.

 

۴) پس‌ از پایان‌ ساخت‌ آویز اندام‌ بالایی‌، دست‌ و بالشتک‌ باید به‌ خوبی‌ نگه‌ داشته‌ شوند.

 

 

۵) با بستن‌ یک‌ باند تا شده‌ پهن‌ به‌ دور قفسه‌ سینه‌ و روی‌ آویز، اندام‌ بالایی‌ را به‌ قفسه‌ سینه‌ محکم‌ کنید.

 

۶) شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را در یک‌ وضعیت‌ نشسته‌ مهیا کنید.

آسیب‌ بازو

جدی‌ترین‌ شکل‌ آسیب‌ بازو، شکستگی‌ استخوان‌ دراز بازو (هومروس‌) است‌. استخوان‌ بازو می‌تواند در اثر یک‌ ضربه‌ مستقیم‌ به‌طور عرضی‌ از مرکز بشکند. با این‌ حال‌، شکستگی‌ استخوان‌ در انتهای‌ شانه‌ای‌ و معمولاً در اثر سقوط‌، بسیار شایع‌تر (به‌خصوص‌ در افراد مسن‌) است‌. شکستگی‌ نوک‌ استخوان‌ معمولاً یک‌ آسیب‌ پایدار ، است‌ و دو انتهای‌ استخوان‌ شکسته‌ شده‌ در محل‌ خود باقی‌ می‌مانند. به‌ همین‌ دلیل‌، امکان‌ دارد که‌ شکستگی‌ استخوان‌ فوراً آشکار نشود، گرچه‌ احتمالاً بازو دردناک‌ خواهد بود. ممکن‌ است‌ مصدوم‌ با این‌ درد مدارا کند و تا مدتی‌ شکستگی‌ را بدون‌ درمان‌ رها کند.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد تشدید شونده‌ با حرکت‌
حساسیت‌ در لمس‌ و تغییر شکل‌ روی‌ محلی‌ که‌ دچار شکستگی‌ شده‌ است‌.
تورم‌ سریع‌
کبودی‌ که‌ ممکن‌ است‌ آهسته‌تر بروز کند.

 

 

 

 

 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ بازو
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) از مصدوم‌ بخواهید که‌ بنشیند. ساعد مصدم‌ را به‌ ملایمت‌، به‌طور افقی‌ روی‌ تنه‌ او و در وضعیتی‌ قرار دهید که‌ برای‌ او راحت‌تر است‌. از مصدوم‌ بخواهید که‌ در صورت‌ امکان‌، ارنج‌ خود را نگه‌ دارد.

 

 

۲) یک‌ بالشتک‌ نرم‌ زیر دست‌ آسیب‌دیده‌ قرار دهید. سپس‌ این‌ دست‌ و بالشتک‌ مربوط‌ به‌ آن‌ را به‌ کمک‌ یک‌ آویز اندام‌ بالایی‌ ببندید تا ثابت‌ نگه‌ داشته‌ شوند .

 

۳) با بستن‌ یک‌ باند تا شده‌ پهن‌ ، به‌ دور قفسه‌ سینه‌ و روی‌ آویز، دست‌ آسیب‌دیده‌ را محکم‌ کنید. سعی‌ کنید از پیچیدن‌ باند روی‌ محل‌ شکستگی‌ پرهیز کنید. شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را مهیا کنید.

 

آسیب‌ آرنج

شکستگی‌ها یا دررفتگی‌های‌ آرنج‌ معمولاً ناشی‌ از سقوط‌ روی‌ (قسمت‌ انتهایی‌) دست‌ هستند. در کودکان‌ اغلب‌ استخوان‌ بازو درست‌ در بالای‌ آرنج‌ دچار شکستگی‌ می‌شود. این‌ آسیب‌، ناپایدار است‌ و امکان‌ دارد دو انتهای‌ استخوانی‌ به‌ رگ‌های‌ خونی‌ صدمه‌ برسانند. گردش‌ خون‌ اندام‌ بالایی‌ را باید به‌طور مرتب‌ کنترل‌ کرد. در تمام‌ آسیب‌های‌ آرنج‌، این‌ بخش‌ سفت‌ و خشک‌ می‌شود و صاف‌ کردن‌ آن‌ مشکل‌ می‌شود. هرگز آرنج‌ را با زور تا نکنید.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
دردی‌ که‌ با حرکت‌ دادن‌ شدیدتر می‌شود.
وجود حساسیت‌ در لمس‌ روی‌ محلی‌ که‌ دچار شکستگی‌ شده‌ است‌.
تورم‌، کبودی‌ و تغییر شکل‌
بی‌حرکت‌ شدن‌ آرنج‌

 

 

 

 

 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ دست‌ بدون‌ وارد کردن‌ آسیب‌ بیشتر
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

می‌توان‌ آرنج‌ را خم‌ کرد

مثل‌ «آسیب‌ بازو» درمان‌ کنید.

 

احتیاط‌!

به‌طور مرتب‌، نبض‌ مچ‌ را در سمت‌ مبتلا کنترل‌ کنید. اگر نبض‌ وجود ندارد، به‌ آرامی‌ آرنج‌ را به‌ حالت‌ مستقیم‌ درآورید تا نبض‌ برگردد. دست‌ را در این‌ وضعیت‌ نگه‌ دارید.

 

 

 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ دست‌ بدون‌ وارد کردن‌ آسیب‌ بیشتر
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

نمی توان آرنج را خم کرد

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید تا دراز بکشد. برای‌ نگه‌ داشتن‌ آرنج‌ و آرامش‌ مصدوم‌، بالشتک‌هایی‌ (مثل‌ چند بالش‌ کوچک‌ یا حوله‌) در اطراف‌ آرنج‌ قرار دهید.

 

 

۲) با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. نبض‌ اندام‌ آسیب‌دیده‌ را تا زمان‌ رسیدن‌ نیروهای‌ امداد پزشکی‌ کنترل‌ کنید.

 

هشدار!

اندام‌ آسیب‌دیده‌ را حرکت‌ ندهید.
اگر نیروهای‌ امدادی‌ در راه‌ هستند، از انجام‌ باندپیچی‌ خودداری‌ کنید.

 

مورد خاص‌

آماده‌سازی‌ جهت‌ انتقال‌
بین‌ اندام‌ آسیب‌دیده‌ و تنه‌ مصدوم‌، چند بالشتک‌ قرار دهید. سپس‌ با استفاده‌ از ۳ باند مثلثی‌ تا شده‌، اندام‌ آسیب‌دیده‌ را در ۳ نقطه‌ (۱) مچ‌ و مفصل‌ لگن‌ خاصره‌، (۲) بالای‌ آرنج‌ و (۳) پایین‌ آرنج‌، به‌ تنه‌ ثابت‌ کنید.

 

آسیب‌های‌ ساعد و مچ

استخوان‌های‌ ساعد (زند زیرین‌ و زبرین‌) می‌توانند در اثر برخوردهایی‌ مثل‌ یک‌ ضربه‌ شدید یا سقوط‌ روی‌ دست‌ در حالت‌ کاملاً باز شده‌، دچار شکستگی‌ شوند. از آنجایی‌ که‌ پوشش‌ بافت‌ نرم‌ در اطراف‌ این‌ استخوان‌ها کم‌ است‌، ممکن‌ است‌ انتهاهای‌ استخوان‌های‌ شکسته‌، پوست‌ را سوراخ‌ کنند و شکستگی‌ باز ایجاد کنند. شایع‌ترین‌ شکل‌ شکستگی‌ در مچ‌ عبارت‌ است‌ از شکستگی‌ کالیس‌ که‌ در واقع‌ شکستگی‌ انتهای‌ زند زیرین‌ است‌. این‌ آسیب‌ اغلب‌ در زنان‌ مسن‌ روی‌ می‌دهد. در بزرگسالان‌ جوان‌، سقوط‌ ممکن‌ است‌ به‌ شکستگی‌ یکی‌ از استخوان‌های‌ کوچک‌ مچ‌ منجر شود. دررفتگی‌ در مفصل‌ مچ‌ نادر است‌ اما این‌ مفصل‌ اغلب‌ دچار پیچ‌خوردگی‌ می‌شود. افتراق‌ بین‌ پیچ‌ خوردگی‌ و شکستگی‌ به‌ خصوص‌ اگر استخوان‌ کوچک‌ ناوی‌ شکل‌ در قاعده‌ شست‌ دچار آسیب‌ شده‌ باشد، ممکن‌ است‌ مشکل‌ باشد.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
دردی‌ که‌ با حرکت‌ دادن‌ شدیدتر می‌شود.
تورم‌، کبودی‌ و تغییر شکل‌
زخم‌ یا خونریزی‌ (در شکستگی‌ باز)

 

 

 

 

 

/ 1 نظر / 14 بازدید
عبدالهی

سلام استاد[لبخند] ممنون بابت مطلب مفیدتان متاسفانه کمی طولانی بود! خیلی دوست داشتم بیشتر درباره تاندوم ها و رباط ها و نقش آنها اطلاعات بیشتری بدانم تشکر[گل]