روش‌های کلاس‌داری و فن تدریس

  • مربی کسی است که بداند به چه کسی آموزش می‌دهد. یعنی به شاگردان و هنرجویان خود شناخت کافی داشته باشد.
  • مربی کسی است که بداند چه چیزی را آموزش می‌دهد. یعنی به محتوای تدریس خود آگاهی داشته باشد.
  • مربی کسی است که بداند چگونه آموزش دهد. یعنی از بهترین روش‌های آموزش و انتقال مفاهیم آگاهی داشته باشد.
  • مربی کسی است که بداند برای چه آموزش می‌دهد. یعنی هدف از آموزش و تدریس را بداند.

به بیان دیگر مربی باید چهار واژه را خوب بداند که آنها عبارتند از شناخت، محتوا، روش و هدف. معروف است برای انجام هر کاری سه شرط لازم است تخصص، توانایی و اراده.

اگر مربی موضوع درس را مشخص نکند به ناچار گرفتار پراکنده‌گویی و تداخل موضوعات می‌شود. این امر در مورد مربیانی که تخصص ندارند بیشتر صدق می‌کند. نداشتن برنامه تدریس به این شلختگی دامن می‌زند و معلوم است پس از مدتی از این کلاس هیچ قهرمان و فرد متخصصی پرورش پیدا نخواهد کرد.

به نظر می‌رسد مربی کاراته بهتر است جمع نگر باشد. به این معنا که در مثلث مربی، موضوع تدریس و هنرجو توجه ویژه‌ی مربی به هنرجویان بطور عموم است و به تک تک هنرجویان توجه و تمرکز فردی ندارد؛ بلکه همه هنرجویان را در نظر آورده و پیشرفت کلاس را پیگیری می‌کند. در کلاس کاراته اقتدارطلبی از سوی مربی مطلوب است و یک نظم منطقی که بیانگر روح بودو (نظامی‌گری) و رزمندگی است باید درکلاس حکمفرما باشد.

دوجو یا کلاس درس کاراته شرایط و وضعیت خود را دارد و هنرجویان نباید این کلاس را با کلاسهای موسیقی، زبان، ریاضی یا غیره مقایسه کنند. قوانین دوجو مو به مو باید اجرا شود تا انضباط لازم جهت انتقال فنون و مفاهیم از مربی به شاگرد مهیا شود.

/ 0 نظر / 36 بازدید