ورزشهای رزمی (کیک بوکسینگ)
مطالب مورد نیاز مربیان رزمی
نویسنده: (چوپانی)牧畜 - دوشنبه ٧ آذر ۱۳٩٠

 

دستگاه اسکلتی

دستگاه اسکلتی شامل 206 استخوان است که چهارچوب بدن انسان را می سازد .

اعمال دستگاه اسکلتی

1-      ساخت چهارچوب و شکل بدن                    2- حفاظت از اندامهای حیاتی

3- کمک به حرکت بدن                                                 4- ساخت گلبول قرمز خون

دستگاه اسکلتی به 7 ناحیه تقسیم می شود :

1-      سر : شامل جمجمه و صورت است .

2-      ستون فقرات : شامل ستون مهره هاست که نخاع را در بر می گیرد .

3-      کمربند شانه ای : شامل طرقوه و کتف است و از بازو حمایت می کند .

4-      اندام فوقانی : شامل یک استخوان بازو , دو استخوان ساعد و استخوان های مچ , کف دست و انگشتان می باشد .

5-      قفسه سینه : شامل 12 جفت دنده , جناغ سینه و قسمتی از مهره هاست که از قلب , ریه , کبد وطحال محافظت میکند .

6-      لگن : اتصال اندامی تحتانی به تنه و محافظت از دستگاه ادراری , تناسلی را بر عهده دارد .

7-      اندام تحتانی : شامل یک استخوان ران , دو استخوان ساق پا , استخوان های قوزک ( مچ ) , کف و انگشتان پا می باشد . 

محل اتصال دو استخوان را مفصل می نامند که انواع مختلفی دارد .بدن ما بیش از 500 ماهیچه عضله دارد که این ماهیچه ها باعث حرکت قسمتهای مختلف بدن می گردد. تاندون یا زردپی که در انتهای ماهیچه ها ( عضلات ) قرار گرفته است به استخوان می چسبد و با منقبض شدن عضله , استخوان متصل به آن حرکت می کند .

برای حمایت از مفاصل و استخوان ها طناب هایی بنام رباط ,( لینگامنت ) وجود دارد که استخوان ها را کنار هم نگه می دارد .

 


انواع آسیب های وارده به دستگاه اسکلتی

چگونه آسیب به استخوان ها ( دستگاه اسکلتی – عضلانی )

1-      ضربه مستقیم

2-      ضربه غیرمستقیم مانند افتادن روی بازو که باعث شکستگی ترقوه می شود .

3-      نیروی چرخشی : پیچ خوردن پا هنگام دویدن یا اسکی و آسیب به فاصل و شکستگی استخوان ها

انواع آسیب های وارده به دستگاه اسکلتی

1- شکستگی                                                     2- دررفتگی                                 3- پیچ خوردگی

انواع شکستگی

شکستگی باز : هرگاه در ناحیه ی دچار شکستگی زخمی وجود داشته باشد که با محل شکستگی استخوان مرتبط باشد , بطوری که باعث شود تا محل شکستگی با محیط بیرون ارتباط داشته باشد , به آن شکستگی باز اطلاق می شود . این مسئله باغث افزایش خطر عفونت در محل شکستگی می گردد .

شکستگی بسته :  در این نوع شکستگی ها علی رغم شکسته شدن استخوان پوست سالم است ( زخم بسته ) و به این علت شکستگی بسته نام دارد .

 در شکستگی باز به علت احتمال ورود میکروب امکان بروز عفونت های شدید بیشتر از شکستگی بسته می باشد .

 دررفتگی :

هرگاه دو سطح استخوانی که در محل مفصل روبروی هم قرار می گیرند بطور کامل یا ناقص از محل خود جابجا می شوند به این حالت دررفتگی گفته می شود . این حالت معمولاً با پارگی و آسیب به رباطهای نگه دارنده اطراف مفصل همراه است . حرکت دادن محل دررفتگی همانند شکستگی بسیار دردناک و گاهی غیر عملی است . برای پیشگیری از آسیب به اعصاب و رگهای خونی و همچنین کاهش درد مصدوم باید مانع از حرکت مفصل شوید (آتل بندی) .

پیچ خوردگی :

آسیبی است که به علت کشیده شدن بیش از حد رباط های محافظ مفاصل به وجود می آید . در موارد پیچ خوردگی نیز برای کاهش درد مصدوم و جلوگیری ار ایجاد آسیب بیشتر , باید در اسرع وقت اقدام به بی حرکت کردن عضو صدمه دیده کنید  (اتل بندی ).

معاینه دستگاه اسکلتی – عضلانی

علائم و نشانه های آسیب به دستگاه اسکلتی – عضلانی

1- درد در محل آسیب                                 2- زخم باز یا بسته                                 3- تورم شدید

4- تغییر شکل عضئ صدمه دیده                   5- دردناک بودن محل آسیب هنگام لمس ( حساسیت به لمس )

6- عدم توانایی یا عدم تمایل بیمار به حرکت دادن عضو

توجه : دربرخی موارد شکستگی که شدت ضربه باعث جداشدن دو قطعه استخوان از یکدیگر می گردد , ممکن است علامت دیگری نیز علاوه بر علائم یاد شده وجود داشته باشد , که این علامت شنیدن صدای سائیده شدن دو انتهای شکسته ی استخوان به یکدیگر یا احساس این حالت توسط خود است . این علامت به هنگام حرکت دادن عضو صدمه دیده توسط خود مصدوم یا دیگران ایجاد می شود و به طور معمول با درد بسیار شدیدی نیز همراه است . اما به هیچ وجه نباید از حرکت دادن عضو آسیب دیده و ایجاد چنین صدایی برای تأیید وجود شکستگی استفاده کرد .دراین حالت احتمال صدمه به عروق , اعصاب , ماهیچه و دیگر بافت های اطراف استخوان شکسته بسیار زیاد می باشد و به همین علت باید عضو صدمه دیده را در اسرع وقت آتل بندی و بی حرکت کرد .

معاینه دستگاه اسکلتی – عضلانی

1-      معاینه ی عمومی بیمار از نظر آسیب سایر قسمتهای مهم بدن مطابق روش ارزیابی بیمار

2-      معاینه اندام آسیب دیده

3-      بررسی گردش خون و حس در اندام آسیب دیده ( پر شدگی مویرگی )

معاینه اندام آسیب دید ه:

امدادگر ابتدا باید اندام را به طور کامل مشاهده و بررسی و شکل آن را با اندام طرف مقابل مقایسه کند . برای این کار ابتدا لباس های روی اندام را از محل درز لباس باز یا قیچی کنید و سپس آنها را از روی اندام صدمه دیده کنار بزنید . به هیچ وجه سعی در خارج کردن یا در آوردن لباس مصدوم به روش معمول را نداشته باشید زیرا ممکن است باعث تشدید صدمه به مصدوم شود .

 در مشاهده به دنبال علائم و نشانه های زیر بگردید :

1- زخم باز                   2- زخم بسته یا کبودی             3- تغییر شکل                          4- تورم

وجود هر کدام از این علائم را بعنوان آسیب قلمداد کنید و کمک های اولیه مناسب را انجام دهید . برای معاینه ی سایر قسمت های مشکوک , اندام را از بالا تا پایین به صورت حلقوی و یا دو دست به ملایمت فشار دهید . احساس هرگونه درد به هنگام لمس , راهنمای مهمی جهت شک به امکان وجود آسیب است .

در مورد حس اندام از بیمارسئوال کنید . آیا احساس مورمور شدن یا کرختی دارد ؟ این علائم می تواند نشانه آسیب یا عصب خونرسانی اندام باشد . اگر در نهایت هیچ کدام از علائم یا شده مشاهده نشد , از بیمار بخواهید تا اندام را به آرامی و با احتیاط حرکت دهد . بروز درد به هنگام حرکت دادن عضو نیز می تواند نشانه ی وجود صدمه و آسیب اسکلتی باشد .

توجه : در صورت وجود هر کدام از علائم یاد شده از تکان دادن عضو یا درخواست از مصدوم برای حرکت دادن عضو به شدت پرهیز کنید .

وضعیت گردش خون و حس اندام آسیب دیده بوسیله عوامل زیر بررسی می شود :

1- نبض اندام       2- پرشدگی مجدد مویرگی     3- رنگ و حرارت اندام       4- حس اندام       5- حرکت اندام

کمکهای اولیه در آسیب های دستگاه اسکلتی – عضلانی

کمکهای اولیه برای تمام آسیب های اسکلتی ( شکستگی , دررفتگی و پیچ خوردگی ) یکسان است و شامل مراحل زیر می باشد:

1- با حفظ خونسردی , صحنه حادثه را ارزیابی و درخواست کمک می کنید .

2- وضعیت تنفسی و هوشیاری مصدوم را کنترل کنید .

3- تمامی زخم های باز را با گاز استریل بپوشانید و خونریزی را کنترل کنید .

4- اگر آسیب یا علامت واضحی وجود ندارد , ولی مصدوم از درد شکایت دارد, همیشه مبنا را بر وجود شدیدترین آسیب اسکلتی یعنی شکستگی بگذارید و اقدامات لازم را انجام دهید .

5- از اقدام برا ی جا انداختن موارد شکستگی یا در رفتگی به شدت پرهیز کنید . به علاوه اگر سر استخوان شکسته از زخم بیرون زده است , سعی در فرو بردن آن به درون زخم نداشته باشید , بلکه آن را با روش مناسب , پانسمان و بانداژ کنید و سپس عضو صدمه دیده را با روش صحیح آتل بندی و بی حرکت کنید .

***********

در مواردی که شک به دررفتگی یا پیچ خوردگی نیز وجود دارد , باید درست مثل موارد شکستگی عمل کنید و اقدامات لازم جهت بی حرکت کردن عضو را انجام دهید . استفاده از کمپرس آب سرد از تورم بیشتر و درد می کاهد . به یا داشته باشید که در این موارد نیز آتل بندی و بی حرکت کردن عضو لازم است .

در کل بی حرکت کردن عضو آسیب دید هاصل مهم و اساسی در موارد شکستگی ها و دیگر آسیب های اسکلتی می باشد . برا یاین منظور از وسیله ای بنام آتل استفاده می شود .

شکستگی جمجمه , دنده ها , ستون فقرات , لگن و ران شکستگی های خطرناکی هستند که به مراقبت های ویژه نیاز داند .

شکستگی جمجمه می تواند با خونریزی داخل جمجمه ای یا ضربه مغزی همراه باشد . بنابراین باید سطح هوشیاری مصدوم , وضعیت تنفس و گردش خون , واکنش تقارن مردمک ها و حس و حرکت اندام ها را بررسی کرد و در صورت لزوم و کمک های اولیه مناسب را برا ی مصدوم انجام داد . در این موارد ثابت کردن سر و گردن را فراموش نکنید .

شکستگی دنده ها گاهی با آسیب به ریه , قلب , کبد یا طحال همراه است . به تنفس , نبض و فشارخون مصدوم توجه کنید و ه دنبال علائم خونریزی داخلی باشید .

شکستگی لگن و ران به علت مجاورت با رگ های خونی بزرگ همیشه با خطر خونریزی شدید داخلی و حتی مرگ مصدوم همراه هستند . همچنین خطر دیررس دیگر حرکت چربی در خون (آمبولی چربی) به دنبال این شکستگی ها ( به ویژه شکستگی استخوان ران ) و انسداد رگ های ریه است که معمولاً در عرض 24 تا 72 ساعت بعد از شکستگی روی می دهد و با سرفه , تنگی نفس , احساس بی قراری و اضطراب , تند شدن تنفس و نبض مصدوم و علائم شوک همراه است . آتل بندی و ثابت کردن سریع شکستگی ران بلافاصله پس از وقوع حادثه , احتمال بروز این عارضه ی خطرناک را تا حد زیادی کاهش می دهد .

لگن در برگیرنده اندام ها یادراری – تناسلی است و شکستن لگن خطر آسیب به این اندام ها را در بر دارد .

شکستگی مهره های ستون فقرات ( به ویژه مهره های گردنی ) از اهمیت بالایی برخوردار است و نیاز به مراقبتهای خاص دارد . بنابراین به علائم و نشانه های آسیب به ستون فقرات (مثل زخم , کبودی یا سایر علائم ضربه به سر , گردن و ستون فقرات , دردناک بودن ستون فقرات هنگام لمس , ضعف , فلج یا عدم توانایی در حرکت دادن اندام ها و از دست دادن حس یا مورمور شدن قسمتی از بدن در زیر ناحیه صدمه دیده ) توجه کنید و در صورت لزوم کمک های اولیه زیر را برای مصدوم انجام دهید :

1- مصدوم را در وضعیت ثابت نگه دارید و از هر گونه جابه جایی مصدوم به شدت پرهیز کنید .

2- به سطح هوشیاری , راه هوایی , تنفس و گردش خون مصدوم توجه کنید . تنفس این بیماران ممکن است به صورت شکمی باشد (بالا و پایین آمدن شکم با هر بار تنفس )

3- نبض , حس و حرکت اندام ها رابررسی کنید .

4- کمکهای اولیه را برای سایر عوارض و صدمات جدی مصدوم را انجام دهید .

5- جز برای انجام احیای قلبی –ریوی یا دور کردن مصدوم از محل ناامن و خطرناک , اقدام به جابجایی مصدوم نکنید .

6- با کمک تخته کمری کوتاه یا بلند , ستون مهره های مصدوم را ثابت کنید .

7-  تا رسیدن نیروهای امدادی به محل , از هرگونه جابه جایی مصدوم به شدت خودداری کنید و به ارزیابی مداوم و یادداشت علائم حیاتی وی ادامه دهید .

 

 

 

 

شکستگی‌ استخوان‌ ترقوه

استخوان‌ ترقوه‌، بین‌ استخوان‌ کتف‌ و بالای‌ استخوان‌ جناغ‌، «بستی‌» تشکیل‌ می‌دهد که‌ به‌ نگهداری‌ اندام‌ بالایی‌ کمک‌ می‌کند. شکستگی‌ استخوان‌ ترقوه‌ در اثر ضربه‌ مستقیم‌ نادر است‌. شکستگی‌ معمولاً در اثر یک‌ نیروی‌ غیرمستقیم‌ که‌ از یک‌ ضربه‌ وارد بر شانه‌ منتقل‌ می‌شود و یا در امتداد اندام‌ بالایی‌ سیر می‌کند (مثلاً در اثر سقوط‌ روی‌ بازوی‌ کاملاً باز شده‌)، ناشی‌ می‌شود. شکستگی‌ استخوان‌ ترقوه‌ اغلب‌ در افراد جوان‌ و در نتیجه‌ فعالیت‌های‌ ورزشی‌ روی‌ می‌دهد. دو انتهای‌ استخوان‌ ترقوه‌ شکسته‌ شده‌، ممکن‌ است‌ جابه‌جا شوند و منجر به‌ تورم‌ و خونریزی‌ در بافت‌های‌ اطراف‌ و نیز انحراف‌ شانه‌ شوند.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد و حساسیت‌ در لمس‌ که‌ در اثر حرکت‌ تشدید می‌شوند.
تورم‌ و تغییر شکل‌ شانه‌
مصدوم‌ تلاش‌ می‌کند که‌ عضلات‌ خود را شل‌ کند و درد را تسکین‌ دهد؛ او ممکن‌ است‌ دست‌ خود را از ناحیه‌ آرنج‌ نگه‌ دارد و سرش‌ را به‌ قسمت‌ آسیب‌دیده‌ خم‌ کند.

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ شانه‌ و دست‌ آسیب‌دیده‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید تا بنشیند. دست‌ آسیب‌دیده‌ را به‌طور مورب‌ روی‌ قفسه‌ سینه‌ قرار دهید به‌طوری‌ که‌ نوک‌ انگشتان‌ روی‌ شانه‌ مقابل‌ قرار بگیرد. از مصدوم‌ بخواهید که‌ آرنج‌ خود را با دست‌ دیگرش‌ نگه‌ دارد.

 

 

۲) دست‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌ را با استفاده‌ از یک‌ آویز بالا نگهدارنده‌ نگه‌ دارید.

 

۳) یک‌ بالشتک‌ نرم‌ (مثلاً یک‌ حوله‌ کوچک‌ یا لباس‌ تا شده‌) را به‌ آرامی‌ بین‌ دست‌ و تنه‌ مصدوم‌ قرار دهید تا وی‌ احساس‌ راحتی‌ بیشتری‌ داشته‌ باشد.

 

۴) با استفاده‌ از یک‌ باند تا شده‌ پهن‌ که‌ به‌ دور قفسه‌ سینه‌ و از روی‌ آویز عبور داده‌ و گره‌ زده‌اید، دست‌ مصدوم‌ را به‌ قفسه‌ سینه‌ محکم‌ کنید.

 

 

۵) شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را در یک‌ وضعیت‌ نشسته‌ مهیا کنید.

آسیب‌ شانه

سقوط‌ بر روی‌ شانه‌ یا بازوی‌ کاملاً باز شده‌ و یا یک‌ نیروی‌ پیچاننده‌ می‌توانند سر استخوان‌ بازو (هومروس‌) را از حفره‌ مفصلی‌ خارج‌ کنند. همزمان‌ امکان‌ دارد که‌ رباط‌های‌ اطراف‌ مفصل‌ شانه‌ نیز پاره‌ شوند. این‌ آسیب‌ دردناک‌ را دررفتگی‌ مفصل‌ شانه‌ می‌نامند. بعضی‌ از افراد دچار دررفتگی‌های‌ مکرر می‌شوند و احتمالاً نیاز به‌ یک‌ عمل‌ تقویت‌کننده‌ بر روی‌ شانه‌ مبتلا دارند. سقوط‌ بر روی‌ نوک‌ شانه‌ می‌تواند به‌ رباط‌هایی‌ که‌ استخوان‌ ترقوه‌ را در محل‌ شانه‌ مستحکم‌ می‌کنند، صدمه‌ بزند. سایر آسیب‌های‌ شانه‌ عبارتند از: صدمه‌ به‌ کپسول‌ مفصلی‌ و صدمه‌ به‌ تاندون‌های‌ اطراف‌ شانه‌؛ این‌ آسیب‌ها در افراد مسن‌، شایع‌تر هستند. برای‌ درمان‌ آسیب‌های‌ شانه‌، از اقداماتی‌ که عنوان‌ شد (بی‌حرکت‌ کردن‌ قسمت‌ آسیب‌دیده‌، قرار دادن‌ یخ‌، فشار دادن‌ و بالا بردن‌ محل‌)، پیروی‌ کنید.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد شدیدی‌ که‌ با حرکت‌ تشدید می‌شود؛ درد ممکن‌ است‌ میل‌ به‌ حرکت‌ را از مصدوم‌ سلب‌ کند.
مصدوم‌ تلاش‌ می‌کند که‌ با نگه‌ داشتن‌ دست‌ خود و خم‌ کردن‌ سر به‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌، درد را تسکین‌ دهد.
زاویه‌ نگاه‌ مصدوم‌ به‌ سمت‌ شانه‌ و حالت‌ نگاه‌ بدون‌ احساس‌ است‌.

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

نگه‌ داشتن‌ و بی‌حرکت‌ کردن‌ اندام‌ آسیب‌دیده‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید که‌ بنشیند. دست‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌ را به‌ آرامی‌ روی‌ تنه‌ مصدوم‌ و در وضعیتی‌ قرار دهید که‌ او کاملاً احساس‌ راحتی‌ کند.

 

۲) یک‌ باند مثلثی‌ را بین‌ دست‌ و قفسه‌ سینه‌ مصدوم‌ قرار دهید تا امکان‌ ساخت‌ آویز اندام‌ بالایی‌ فراهم‌ شود.

 

۳) یک‌ بالشتک‌ نرم‌ (مثلاً یک‌ حوله‌ یا لباس‌ تا شده‌) را بین‌ دست‌ و قفسه‌ سینه‌ مصدوم‌ و در داخل‌ باند قرار دهید.

 

 

احتیاط‌!

سعی‌ نکنید استخوان‌ در رفته‌ را به‌ داخل‌ حفره‌ مفصلی‌ جا بیندازید.
مصدوم‌ را از خوردن‌، آشامیدن‌ یا سیگار کشیدن‌ منع‌ کنید چون‌ ممکن‌ است‌ در بیمارستان‌ نیاز به‌ بی‌هوشی‌ عمومی‌ داشته‌ باشد.

 

۴) پس‌ از پایان‌ ساخت‌ آویز اندام‌ بالایی‌، دست‌ و بالشتک‌ باید به‌ خوبی‌ نگه‌ داشته‌ شوند.

 

 

۵) با بستن‌ یک‌ باند تا شده‌ پهن‌ به‌ دور قفسه‌ سینه‌ و روی‌ آویز، اندام‌ بالایی‌ را به‌ قفسه‌ سینه‌ محکم‌ کنید.

 

۶) شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را در یک‌ وضعیت‌ نشسته‌ مهیا کنید.

آسیب‌ بازو

جدی‌ترین‌ شکل‌ آسیب‌ بازو، شکستگی‌ استخوان‌ دراز بازو (هومروس‌) است‌. استخوان‌ بازو می‌تواند در اثر یک‌ ضربه‌ مستقیم‌ به‌طور عرضی‌ از مرکز بشکند. با این‌ حال‌، شکستگی‌ استخوان‌ در انتهای‌ شانه‌ای‌ و معمولاً در اثر سقوط‌، بسیار شایع‌تر (به‌خصوص‌ در افراد مسن‌) است‌. شکستگی‌ نوک‌ استخوان‌ معمولاً یک‌ آسیب‌ پایدار ، است‌ و دو انتهای‌ استخوان‌ شکسته‌ شده‌ در محل‌ خود باقی‌ می‌مانند. به‌ همین‌ دلیل‌، امکان‌ دارد که‌ شکستگی‌ استخوان‌ فوراً آشکار نشود، گرچه‌ احتمالاً بازو دردناک‌ خواهد بود. ممکن‌ است‌ مصدوم‌ با این‌ درد مدارا کند و تا مدتی‌ شکستگی‌ را بدون‌ درمان‌ رها کند.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد تشدید شونده‌ با حرکت‌
حساسیت‌ در لمس‌ و تغییر شکل‌ روی‌ محلی‌ که‌ دچار شکستگی‌ شده‌ است‌.
تورم‌ سریع‌
کبودی‌ که‌ ممکن‌ است‌ آهسته‌تر بروز کند.

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ بازو
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) از مصدوم‌ بخواهید که‌ بنشیند. ساعد مصدم‌ را به‌ ملایمت‌، به‌طور افقی‌ روی‌ تنه‌ او و در وضعیتی‌ قرار دهید که‌ برای‌ او راحت‌تر است‌. از مصدوم‌ بخواهید که‌ در صورت‌ امکان‌، ارنج‌ خود را نگه‌ دارد.

 

 

۲) یک‌ بالشتک‌ نرم‌ زیر دست‌ آسیب‌دیده‌ قرار دهید. سپس‌ این‌ دست‌ و بالشتک‌ مربوط‌ به‌ آن‌ را به‌ کمک‌ یک‌ آویز اندام‌ بالایی‌ ببندید تا ثابت‌ نگه‌ داشته‌ شوند .

 

۳) با بستن‌ یک‌ باند تا شده‌ پهن‌ ، به‌ دور قفسه‌ سینه‌ و روی‌ آویز، دست‌ آسیب‌دیده‌ را محکم‌ کنید. سعی‌ کنید از پیچیدن‌ باند روی‌ محل‌ شکستگی‌ پرهیز کنید. شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را مهیا کنید.

 

آسیب‌ آرنج

شکستگی‌ها یا دررفتگی‌های‌ آرنج‌ معمولاً ناشی‌ از سقوط‌ روی‌ (قسمت‌ انتهایی‌) دست‌ هستند. در کودکان‌ اغلب‌ استخوان‌ بازو درست‌ در بالای‌ آرنج‌ دچار شکستگی‌ می‌شود. این‌ آسیب‌، ناپایدار است‌ و امکان‌ دارد دو انتهای‌ استخوانی‌ به‌ رگ‌های‌ خونی‌ صدمه‌ برسانند. گردش‌ خون‌ اندام‌ بالایی‌ را باید به‌طور مرتب‌ کنترل‌ کرد. در تمام‌ آسیب‌های‌ آرنج‌، این‌ بخش‌ سفت‌ و خشک‌ می‌شود و صاف‌ کردن‌ آن‌ مشکل‌ می‌شود. هرگز آرنج‌ را با زور تا نکنید.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
دردی‌ که‌ با حرکت‌ دادن‌ شدیدتر می‌شود.
وجود حساسیت‌ در لمس‌ روی‌ محلی‌ که‌ دچار شکستگی‌ شده‌ است‌.
تورم‌، کبودی‌ و تغییر شکل‌
بی‌حرکت‌ شدن‌ آرنج‌

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ دست‌ بدون‌ وارد کردن‌ آسیب‌ بیشتر
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

می‌توان‌ آرنج‌ را خم‌ کرد

مثل‌ «آسیب‌ بازو» درمان‌ کنید.

 

احتیاط‌!

به‌طور مرتب‌، نبض‌ مچ‌ را در سمت‌ مبتلا کنترل‌ کنید. اگر نبض‌ وجود ندارد، به‌ آرامی‌ آرنج‌ را به‌ حالت‌ مستقیم‌ درآورید تا نبض‌ برگردد. دست‌ را در این‌ وضعیت‌ نگه‌ دارید.

 

 


 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ دست‌ بدون‌ وارد کردن‌ آسیب‌ بیشتر
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

نمی توان آرنج را خم کرد

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید تا دراز بکشد. برای‌ نگه‌ داشتن‌ آرنج‌ و آرامش‌ مصدوم‌، بالشتک‌هایی‌ (مثل‌ چند بالش‌ کوچک‌ یا حوله‌) در اطراف‌ آرنج‌ قرار دهید.

 

 

۲) با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. نبض‌ اندام‌ آسیب‌دیده‌ را تا زمان‌ رسیدن‌ نیروهای‌ امداد پزشکی‌ کنترل‌ کنید.

 

هشدار!

اندام‌ آسیب‌دیده‌ را حرکت‌ ندهید.
اگر نیروهای‌ امدادی‌ در راه‌ هستند، از انجام‌ باندپیچی‌ خودداری‌ کنید.

 

مورد خاص‌

آماده‌سازی‌ جهت‌ انتقال‌
بین‌ اندام‌ آسیب‌دیده‌ و تنه‌ مصدوم‌، چند بالشتک‌ قرار دهید. سپس‌ با استفاده‌ از ۳ باند مثلثی‌ تا شده‌، اندام‌ آسیب‌دیده‌ را در ۳ نقطه‌ (۱) مچ‌ و مفصل‌ لگن‌ خاصره‌، (۲) بالای‌ آرنج‌ و (۳) پایین‌ آرنج‌، به‌ تنه‌ ثابت‌ کنید.

 

آسیب‌های‌ ساعد و مچ

استخوان‌های‌ ساعد (زند زیرین‌ و زبرین‌) می‌توانند در اثر برخوردهایی‌ مثل‌ یک‌ ضربه‌ شدید یا سقوط‌ روی‌ دست‌ در حالت‌ کاملاً باز شده‌، دچار شکستگی‌ شوند. از آنجایی‌ که‌ پوشش‌ بافت‌ نرم‌ در اطراف‌ این‌ استخوان‌ها کم‌ است‌، ممکن‌ است‌ انتهاهای‌ استخوان‌های‌ شکسته‌، پوست‌ را سوراخ‌ کنند و شکستگی‌ باز ایجاد کنند. شایع‌ترین‌ شکل‌ شکستگی‌ در مچ‌ عبارت‌ است‌ از شکستگی‌ کالیس‌ که‌ در واقع‌ شکستگی‌ انتهای‌ زند زیرین‌ است‌. این‌ آسیب‌ اغلب‌ در زنان‌ مسن‌ روی‌ می‌دهد. در بزرگسالان‌ جوان‌، سقوط‌ ممکن‌ است‌ به‌ شکستگی‌ یکی‌ از استخوان‌های‌ کوچک‌ مچ‌ منجر شود. دررفتگی‌ در مفصل‌ مچ‌ نادر است‌ اما این‌ مفصل‌ اغلب‌ دچار پیچ‌خوردگی‌ می‌شود. افتراق‌ بین‌ پیچ‌ خوردگی‌ و شکستگی‌ به‌ خصوص‌ اگر استخوان‌ کوچک‌ ناوی‌ شکل‌ در قاعده‌ شست‌ دچار آسیب‌ شده‌ باشد، ممکن‌ است‌ مشکل‌ باشد.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
دردی‌ که‌ با حرکت‌ دادن‌ شدیدتر می‌شود.
تورم‌، کبودی‌ و تغییر شکل‌
زخم‌ یا خونریزی‌ (در شکستگی‌ باز)

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ دست‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) از مصدوم‌ بخواهید که‌ بنشیند. ساعد آسیب‌دیده‌ را به‌ آرامی‌ ثابت‌ کنید، آن‌ را به‌ صورت‌ عرضی‌ روی‌ بدن‌ قرار دهید و نگه‌ دارید. هر زخمی‌ را که‌ یافتید با پوشیدن‌ دستکش‌ یکبار مصرف‌ (در صورت‌ امکان‌)، برهنه‌ و درمان‌ کنید.

 

۲) درست‌ مثل‌ آویز اندام‌ بالایی‌ ، یک‌ باند مثلثی‌ را بین‌ قفسه‌ سینه‌ و دست‌ آسیب‌دیده‌ قرار دهید. با استفاده‌ از یک‌ لایه‌ پوششی‌ نرم‌ (مثل‌ یک‌ حوله‌ کوچک‌ یا یک‌ لایه‌ ضخیم‌ از پنبه‌) دور ساعد را بپوشانید.

 

 

۳) با استفاده‌ از یک‌ گره‌ ، آویز اندام‌ بالایی‌ را به‌ دور دست‌ و لایه‌ پوششی‌ آن‌ محکم‌ کنید. گره‌ را در تقعر استخوان‌ ترقوه‌ در سمت‌ آسیب‌دیده‌ ببندید.

 

۴) اگر احتمالاً مدت‌ زمان‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌ طولانی‌ است‌، با بستن‌ یک‌ باند تا شده‌ پهن‌ روی‌ آویز، دست‌ مصدوم‌ را به‌ بدن‌ او محکم‌ کنید. این‌ باند را نزدیک‌ به‌ آرنج‌ بپیچید. سپس‌ مصدوم‌ را به‌ بیمارستان‌ منتقل‌ کنید.

 

آسیب‌های‌ دست‌ و انگشتان

استخوان‌ها و مفاصل‌ دست‌ ممکن‌ است‌ دچار انواع‌ مختلفی‌ از آسیب‌ شوند. شکستگی‌های‌ جزیی‌ معمولاً در اثر نیروی‌ مستقیم‌ ایجاد می‌شوند. شایع‌ترین‌ نوع‌ از این‌ شکستگی‌ها (شکستگی‌ مفصل‌ بین‌ انگشت‌ کوچک‌ و دست‌) اغلب‌ در اثر نشانه‌گیری‌ اشتباه‌ در ضربه‌ مشت‌ رخ‌ می‌دهد. شکستگی‌های‌ متعدد (که‌ در آن‌، تمام‌ یا اکثر استخوان‌های‌ دست‌ آسیب‌ می‌بینند) معمولاً در اثر آسیب‌های‌ له‌کننده‌ روی‌ می‌دهند. این‌ شکستگی‌ها ممکن‌ است‌ باز یا همراه‌ با خونریزی‌ و تورم‌ شدید باشند و نیاز به‌ درمان‌های‌ اولیه‌ فوری‌ دارند. گاهی‌ ممکن‌ است‌ مفاصل‌ انگشتان‌ و شست‌ در نتیجه‌ سقوط‌ بر روی‌ دست‌ (مثلاً موقع‌ اسکی‌ یا اسکیت‌ روی‌ یخ‌) دچار دررفتگی‌ یا پیچ‌خوردگی‌ شوند. همیشه‌ دستی‌ را که‌ مشکوک‌ به‌ شکستگی‌ است‌ با دست‌ طبیعی‌ مقایسه‌ کنید زیرا شکستگی‌ انگشتان‌ منجر به‌ تغییر شکل‌هایی‌ می‌شوند که‌ ممکن‌ است‌ بلافاصله‌ آشکار نشوند.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
دردی‌ که‌ با حرکت‌ دادن‌ شدیدتر می‌شود.
تورم‌، کبودی‌ و تغییرشکل‌
زخم‌ یا خونریزی‌ (در شکستگی‌ باز)

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ و بالا بردن‌ دست‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) اگر خونریزی‌ وجود دارد، در صورت‌ امکان‌ دستکش‌ یکبار مصرف‌ بپوشید. یک‌ قطعه‌ پانسمان‌ تمیز و بدون‌ کرک‌ روی‌ زخم‌ قرار دهید.

 

۲) حلقه‌های‌ موجود (در انگشتان‌) را قبل‌ از شروع‌ تورم‌ دست‌ خارج‌ کنید و دست‌ را بالا ببرید تا شدت‌ تورم‌ کاهش‌ پیدا کند. موضع‌ آسیب‌دیده‌ را با پیچیدن‌ دست‌ در یک‌ لایه‌ پوششی‌، محافظت‌ کنید.

 

 

۳) با استفاده‌ از یک‌ آویز بالا نگهدارنده‌ ، دست‌ آسیب‌دیده‌ را به‌ صورت‌ عرضی‌ روی‌ بدن‌ مصدوم‌ نگه‌ دارید.

 

۴) در صورت‌ لزوم‌، با پیچیدن‌ یک‌ باند تا شده‌ پهن‌ به‌ دور قفسه‌ سینه‌ و روی‌ آویز، دست‌ مصدوم‌ را به‌ بدن‌ او ثابت‌ کنید. سپس‌ شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را فراهم‌ کنید.

 

آسیب‌ قفسه‌ سینه

در اثر وارد شدن‌ یک‌ نیروی‌ مستقیم‌ به‌ قفسه‌ سینه‌ در اثر یک‌ ضربه‌ یا سقوط‌ یا در اثر آسیب‌ له‌شدگی‌ ، ممکن‌ است‌ یک‌ یا تعداد بیشتری‌ از دنده‌ها دچار شکستگی‌ شوند. اگر جراحت‌ باز در محل‌ شکستگی‌ وجود داشته‌ باشد و یا یکی‌ از دنده‌های‌ شکسته‌ شده‌، ریه‌ را سوراخ‌ کرده‌ باشد، تنفس‌ مصدوم‌ ممکن‌ است‌ شدیداً مختل‌ شود. وارد آمدن‌ آسیب‌ به‌ قفسه‌ سینه‌ می‌تواند قسمتی‌ از دنده‌های‌ شکسته‌ شده‌ را از سایر قسمت‌های‌ قفسه‌ سینه‌ جدا کند و حالتی‌ به‌ نام‌ «قفسه‌ سینه‌ مواج‌» ایجاد کند. این‌ قسمت‌ جدا شده‌، در زمان‌ دم‌ به‌ داخل‌ کشیده‌ می‌شود و در بازدم‌، رو به‌ خارج‌ حرکت‌ می‌کند. این‌ تنفس‌ «متناقض‌» باعث‌ ایجاد مشکلات‌ تنفسی‌ شدید می‌شود. شکستگی‌ دنده‌های‌ پایینی‌ می‌تواند به‌ اعضای‌ داخلی‌ (مثل‌ کبد و طحال‌) آسیب‌ برساند و خونریزی‌ داخلی‌ ایجاد کند.

 

تشخیص‌

بسته‌ به‌ شدت‌ آسیب‌، ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد تیز (غیرگنگ‌) در محل‌ شکستگی‌
درد در تنفس‌ عمیق‌
تنفس‌ کم‌عمق‌
یک‌ جراحت‌ باز روی‌ محل‌ شکستگی‌ که‌ احتمالاً صدای‌ «مکش‌» هوا از طریق‌ این‌ جراحت‌ به‌ داخل‌ حفره‌ قفسه‌ سینه‌ را می‌شنوید.
تنفس‌ «متناقض‌»
نشانه‌هایی‌ از خونریزی‌ داخلی‌ و شوک.

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

نگه‌ داشتن‌ دیواره‌ قفسه‌ سینه‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) در مورد شکستگی‌ دنده‌ها، با استفاده‌ از یک‌ آویز اندام‌ بالایی‌ ، دست‌ را ثابت‌ نگه‌ دارید و مصدوم‌ را به‌ بیمارستان‌ منتقل‌ کنید. اگر جراحت‌ نافذ قفسه‌ سینه‌ وجود دارد، مصدوم‌ را به‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌ خم‌ کنید، روی‌ زخم‌ را بپوشانید و لایه‌ پوششی‌ را از ۳ طرف‌ محکم‌ بچسبانید .

 

 

احتیاط‌!

اگر مجبور هستید که‌ مصدوم‌ را در وضعیت‌ بهبود بگذارید، وی‌ را روی‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌ قرار دهید. این‌ وضعیت‌ به‌ ریه‌ سالم‌ اجازه‌ می‌دهد که‌ با حداکثر ظرفیت‌ کار کند.

 

۲) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید تا در یک‌ وضعیت‌ متمایل‌ به‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌ که‌ در آن‌ احساس‌ راحتی‌ بیشتری‌ می‌کند، قرار بگیرد. دست‌ سمت‌ آسیب‌دیده‌ را با یک‌ آویز بالا نگهدارنده‌ ثابت‌ نگه‌ دارید. با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید.

 

آسیب‌ ستون‌ فقرات

آسیب‌های‌ وارد بر ستون‌ فقرات‌ می‌توانند یک‌ یا چند قسمت‌ از پشت‌ و یا گردن‌ استخوان‌ها ( مهره‌ها ) ، دیسک‌های‌ جداکننده‌ مهره‌ها، عضلات‌ و رباط‌های‌ اطراف‌ یا نخاع‌ و شاخه‌های‌ عصبی‌ که‌ از آن‌ جدا می‌شوند را درگیر کنند. جدی‌ترین‌ خطر همراه‌ با آسیب‌ ستون‌ فقرات‌، صدمه‌ به‌ نخاع‌ است‌. چنین‌ آسیبی‌ ممکن‌ است‌ سبب‌ از دست‌ رفتن‌ توان‌ حرکتی‌ و یا حس‌ در نواحی‌ پایین‌تر از قسمت‌ آسیب‌دیده‌ شود. نخاع‌ یا ریشه‌های‌ عصبی‌ در صورتی‌ که‌ توسط‌ دیسک‌ دررفته‌ یا جابه‌جا شده‌ و یا در اثر قطعات‌ استخوان‌ شکسته‌ شده‌، تحت‌ فشار قرار گیرند، ممکن‌ است‌ دچار صدمات‌ موقتی‌ شوند. در صورتی‌ که‌ نخاع‌ به‌طور کامل‌ یا ناکامل‌ قطع‌ شود، صدمات‌ احتمالاً پایدار و دایمی‌ خواهند بود.

 

چه‌‌وقت به ‌آسیب‌ ستون‌فقرات‌ مشکوک‌می‌شویم‌؟

روش‌ ایجاد آسیب‌، مهم‌ترین‌ شاخص‌ است‌. در صورتی‌ که‌ نیروهای‌ غیرطبیعی‌ به‌ پشت‌ یا گردن‌ وارد شده‌ باشند (به‌ خصوص‌ اگر مصدوم‌ از اختلال‌ حس‌ یا حرکت‌ شاکی‌ باشد)، همواره‌ به‌ آسیب‌ ستون‌ فقرات‌ مشکوک‌ شوید. اگر در حادثه‌ موردنظر، مصدوم‌ شدیداً به‌ جلو و عقب‌ خم‌ شده‌ یا ستون‌ فقرات‌ دچار پیچش‌ شده‌ است‌، باید فرض‌ کنید که‌ او مبتلا به‌ آسیب‌ ستون‌ فقرات‌ است‌. خصوصاً باید دقت‌ کنید که‌ همواره‌ از حرکت‌ دادن‌ غیرضروری‌ سر و گردن‌، اجتناب‌ کنید. اگرچه‌ آسیب‌ نخاع‌ ممکن‌ است‌ در غیاب‌ صدمه‌ به‌ مهره‌ها روی‌ دهد، شکستگی‌ ستون‌ فقرات‌ به‌ شدت‌ این‌ خطر را افزایش‌ می‌دهد. مناطقی‌ که‌ بیش‌ از سایر نقاط‌ آسیب‌پذیر هستند، عبارتند از استخوان‌های‌ گردن‌ و کمر.

 

ساختار ستون‌ فقرات‌ نخاع‌ توسط‌ مهره‌ها (استخوان‌های‌ پشت‌) محافظت‌ می‌شود. وارد آمدن‌ آسیب‌ به‌ یک‌ مهره‌ یا یک‌ دیسک‌ بین‌ مهره‌ای‌ ممکن‌ است‌ به‌ ریشه‌های‌ عصبی‌ که‌ از نخاع‌ خارج‌ می‌شوند یا به‌ خود طناب‌، صدمه‌ برساند.

تشخیص‌

اگر مهره‌ها آسیب‌ ببیند.
ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
- درد در گردن‌ یا پشت‌ در محل‌ آسیب‌؛ ممکن‌ است‌ سایر آسیب‌های‌ دردناک‌تر، این‌ درد را مخفی‌ کنند.
- وجود حالت‌ پلکانی‌، نامنظمی‌ یا انحراف‌ در انحنای‌ طبیعی‌ ستون‌ فقرات‌
- حساسیت‌ در پوست‌ روی‌ ستون‌ فقرات‌ اگر نخاع‌ آسیب‌ ببیند، ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
- از دست‌ دادن‌ حس‌ یا حس‌ غیرطبیعی‌ (مثلاً احساس‌ سوختن‌ یا گزگز و مورمور). مصدوم‌ ممکن‌ است‌ ذکر کند که‌ اندام‌هایش‌ خشک‌، سنگین‌ یا فاقد مهارت‌های‌ گذشته‌ هستند.
- از دست‌ دادن‌ کنترل‌ مثانه‌ و یا روده‌
- مشکلات‌ تنفسی‌

 

برخی‌ از علل‌ آسیب‌ ستون‌ فقرات‌

هریک‌ از شرایط‌ زیر باید وجود آسیب‌ احتمالی‌ ستون‌ فقرات‌ را به‌ شما هشدار دهد:
- سقوط‌ از ارتفاع‌
- سقوط‌ به‌ دلیل‌ عدم‌ داشتن‌ مهارت‌ حین‌ ورزش‌هایی‌ مثل‌ ژیمناستیک‌ یا آکروبات‌
- شیرجه‌ زدن‌ به‌ داخل‌ یک‌ استخر کم‌عمق‌ و برخورد با کف‌ آن‌
- پرتاب‌ شدن‌ از روی‌ اسب‌ یا موتورسیکلت‌
- کاهش‌ ناگهانی‌ سرعت‌ در داخل‌ یک‌ وسیله‌ نقلیه‌
- افتادن‌ یک‌ جسم‌ سنگین‌ به‌ روی‌ بدن‌
- آسیب‌ به‌ سر یا صورت‌

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

پیشگیری‌ از آسیب‌های‌ بیشتر
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

احتیاط‌!

موقعیت‌ مصدوم‌ را نسبت‌ به‌ حالتی‌ که‌ او را یافتید تغییر ندهید مگر آنکه‌ در معرض‌ خطر باشد.
اگر جابه‌جا کردن‌ مصدوم‌ ضروری‌ است‌، از روش‌ چرخاندن‌ مثل‌ الوار استفاده‌ کنید. روش‌ دیگر آن‌ است‌ که‌ از بیماربر ارتوپدی‌ استفاده‌ کنید.

 

مصدوم‌ هوشیار است‌

۱) به‌ مصدوم‌ اطمینان‌ خاطر بدهید و به‌ او توصیه‌ کنید که‌ حرکت‌ نکند. با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید.

 

۲) پشت‌ سر مصدوم‌ زانو بزنید. دو طرف‌ سر مصدوم‌ را محکم‌ بگیرید به‌ طوری‌ که‌ دستان‌ شما روی‌ گوش‌های‌ او قرار بگیرد. گوش‌ها را کاملاً نپوشانید (مصدوم‌ باید همچنان‌ قادر به‌ شنیدن‌ سخنان‌ شما باشد). سر مصدوم‌ را در وضعیت‌ خنثی‌ (که‌ در آن‌، سر، گردن‌ و ستون‌ فقرات‌ همراستا هستند) ثابت‌ کنید و نگه‌ دارید. کم‌ضررترین‌ وضعیت‌ سر در یک‌ مصدوم‌ مشکوک‌ به‌ آسیب‌ ستون‌ فقرات‌، همین‌ حالت‌ است‌.

 

 

هشدار!

اگر مشکوک‌ به‌ آسیب‌ گردن‌ هستید، از یک‌ امدادگر بخواهید که‌ در زمانی‌ که‌ شما سر مصدوم‌ را در وضعیت‌ خنثی‌ نگه‌ داشته‌اید، چند پتو، حوله‌ یا لباس‌ لوله‌ شده‌ را در دو طرف‌ سر او قرار دهد. تا زمانی‌ که‌ نیروهای‌ خدمات‌ پزشکی‌ اورژانس‌ مسؤولیت‌ را بر عهده‌ بگیرند، همچنان‌ سر و گردن‌ مصدوم‌ را در تمام‌ لحظات‌ ثابت‌ نگه‌ دارید.

 

 

۳) همچنان‌ سر مصدوم‌ را تا رسیدن‌ نیروهای‌ خدمات‌ پزشکی‌ اورژانس‌ و قبول‌ مسؤولیت‌ توسط‌ آنها و بدون‌ توجه‌ به‌ مدت‌ زمانی‌ که‌ ممکن‌ است‌ این‌ کار طول‌ بکشد، در وضعیت‌ خنثی‌ نگه‌ دارید. از یک‌ امدادگر بخواهید که‌ علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را کنترل‌ و ثبت‌ کند.

 


 

 

اهداف‌

باز نگه‌ داشتن‌ راه‌ تنفسی‌
در صورت‌ لزوم‌، احیای‌ مصدوم‌
پیشگیری‌ از صدمات‌ بیشتر نخاع‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

مصدوم‌ بی‌هوش‌ است‌

۱) پشت‌ سر مصدوم‌ زانو بزنید. با قرار دادن‌ دستان‌ خود روی‌ گوش‌های‌ مصدوم‌، دو طرف‌ سر او را محکم‌ بگیرید. سر مصدوم‌ را در وضعیت‌ خنثی‌ (که‌ در آن‌، سر، گردن‌ و ستون‌ فقرات‌ همراستا هستند) ثابت‌ کنید و نگه‌ دارید.

 

۲) در صورت‌ لزوم‌، با استفاده‌ از روش‌ «بالا راندن‌ فک‌» راه‌ تنفسی‌ مصدوم‌ را باز کنید. دستان‌ خود را در دو طرف‌ سر طوری‌ قرار دهید که‌ نوک‌ انگشتانتان‌ روی‌ زاویه‌ فک‌ قرار بگیرید. فک‌ را به‌ آرامی‌ بالا بکشید تا راه‌ تنفسی‌ باز شود. دقت‌ کنید که‌ گردن‌ مصدوم‌ را جابه‌جا نکنید.

 

 

۳) تنفس‌ مصدوم‌ را کنترل‌ کنید. اگر وی‌ نفس‌ می‌کشد، همچنان‌ سر او را نگه‌ دارید. از یک‌ امدادگر بخواهید که‌ با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرد و آمبولانس‌ درخواست‌ کند. اگر تنها هستید و مجبورید برای‌ تماس‌ با مرکز آمبولانس‌، مصدوم‌ را ترک‌ کنید و یا اگر امکان‌ بازماندن‌ راه‌ تنفسی‌ در مصدوم‌ وجود ندارد، باید قبل‌ از ترک‌ مصدوم‌، وی‌ را در وضعیت‌ بهبود قرار دهید.

 

مورد خاص‌

روش‌ چرخاندن‌ مثل‌ الوار
در صورتی‌ که‌ مجبور هستید مصدوم‌ مبتلا به‌ آسیب‌ ستون‌ فقرات‌ را بچرخانید، باید از این‌ روش‌ استفاده‌ کنید. بهترین‌ حالت‌ برای‌ انجام‌ این‌ روش‌، حضور ۵ امدادگر است‌ اما این‌ حرکت‌ را ۳ نفره‌ هم‌ می‌توان‌ انجام‌ داد. در حالی‌ که‌ سر و گردن‌ مصدوم‌ را ثابت‌ نگه‌ داشته‌اید، از امدادگران‌ بخواهید که‌ به‌ آرامی‌ اندام‌های‌ او را به‌ حالت‌ مستقیم‌ درآورند. سپس‌، با اطمینان‌ از اینکه‌ همه‌ (هماهنگ‌) با هم‌ کار می‌کنند، امدادگران‌ را هدایت‌ کنید تا مصدوم‌ را بچرخانند. در تمام‌ لحظات‌، سر، تنه‌ و انگشتان‌ پای‌ مصدوم‌ را در یک‌ خط‌ مستقیم‌ نگه‌ دارید.

 

 

۴) اگر مصدوم‌ نفس‌ نمی‌کشد و نشانه‌های‌ گردش‌ خون‌ وجود ندارند، احیای‌ تنفسی‌ و ماساژ قفسه‌ سینه‌ را آغاز کنید (مبحث‌ « اقدامات‌ نجات‌دهنده‌ حیات‌ » را ببینید). اگر مجبور هستید که‌ مصدوم‌ را بچرخانید، از روش‌ چرخاندن‌ مثل‌ الوار استفاده‌ کنید.

 

۵) تا رسیدن‌ نیروهای‌ امداد پزشکی‌، علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را کنترل‌ و ثبت‌ کنید.

شکستگی‌ لگن

آسیب‌های‌ وارد بر لگن‌ معمولاً در اثر نیروی‌ غیرمستقیم‌ (مثلاً در تصادف‌ اتومبیل‌ یا در له‌شدگی‌ها) روی‌ می‌دهند. به‌عنوان‌ مثال‌، برخورد داشبورد اتومبیل‌ به‌ زانو می‌تواند سر استخوان‌ ران‌ را به‌ داخل‌ حفره‌ مفصل‌ لگن‌ بفشارد. شکستگی‌ استخوان‌ لگن‌ ممکن‌ است‌ در اثر آسیب‌ به‌ بافت‌ها و اعضای‌ داخل‌ لگن‌ (مثل‌ مثانه‌ و مجاری‌ ادراری‌)، دچار عارضه‌ شود. به‌علاوه‌، خونریزی‌ داخلی‌ همراه‌ با شکستگی‌، می‌تواند شدید باشد. علت‌ این‌ امر آن‌ است‌ که‌ تعدادی‌ از رگ‌های‌ خونی‌ بزرگ‌ و اعضای‌ مهم‌ درون‌ لگن‌ قرار دارند. در نتیجه‌ این‌ خونریزی‌، اغلب‌ شوک‌ بروز می‌کند که‌ باید فوراً درمان‌ شود.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
ناتوانی‌ در حرکت‌ یا حتی‌ ایستادن‌ (با وجودی‌ که‌ پاها سالم‌ به‌نظر می‌رسند).
درد و حساسیت‌ در لمس‌ نواحی‌ لگن‌، کشاله‌ ران‌ یا پشت‌ که‌ در اثر حرکت‌، تشدید می‌شود.
وجود خون‌ در محل‌ خروجی‌ دستگاه‌ ادرار (به‌خصوص‌ در مردان‌). ممکن‌ است‌ مصدوم‌ قادر به‌ دفع‌ ادرار نباشد و یا این‌ عمل‌ دردناک‌ باشد.
نشانه‌های‌ شوک‌ و خونریزی‌ داخلی‌.

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

به‌ حداقل‌ رساندن‌ خطر شوک‌.
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌.

 

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید که‌ روی‌ پشت‌ خود دراز بکشد. پاها را به‌ حالت‌ مستقیم‌ و مسطح‌ قرار دهید و یا در صورتی‌ که‌ مصدوم‌ با تا کردن‌ مختصر زانوها، احساس‌ راحتی‌ بیشتری‌ می‌کند، با استفاده‌ از بالشتک‌هایی‌ (مثل‌ یک‌ بالش‌ یا لباس‌ تا شده‌) زانوها را (در این‌ وضعیت‌) نگه‌ دارید.

 

۲) بین‌ نقاط‌ استخوانی‌ دو زانو و دو مچ‌ پا، بالشتک‌ قرار دهید. با پیچیدن‌ یک‌ باند مثلثی‌ تا شده‌ به‌ دور هر دو پا، آنها را بی‌حرکت‌ کنید
(۱) ابتدا، انتها و مچ‌ پا و (۲) سپس‌، زانوها را محکم‌ کنید.

 

۳) با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. در صورت‌ بروز شوک‌، به‌ درمان‌ آن‌ بپردازید.

 

 

احتیاط‌!

اگر باندپیچی‌ به‌ دور دو پای‌ مصدوم‌، درد را افزایش‌ می‌دهد، از انجام‌ این‌ کار صرف‌ نظر کنید. در این‌ موارد، در اطراف‌ موضع‌ آسیب‌، بالشتک‌های‌ نرم‌ (مثلاً لباس‌ یا حوله‌) قرار دهید.

 

۴) تا رسیدن‌ نیروهای‌ امدادی‌، علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، تنفس‌ و نبض‌) را کنترل‌ و ثبت‌ کنید

آسیب‌های‌ لگن‌ خاصره‌ و ران

جدی‌ترین‌ آسیب‌ استخوان‌ ران‌، شکستگی‌ است‌. برای‌ شکسته‌ شدن‌ تنه‌ این‌ استخوان‌، نیروی‌ قابل‌ توجهی‌ (مثلاً طی‌ حادثه‌ رانندگی‌ یا سقوط‌ از ارتفاع‌) موردنیاز است‌. جدی‌ بودن‌ این‌ آسیب‌ از آن‌ جهت‌ است‌ که‌ دو انتهای‌ استخوان‌ شکسته‌ شده‌ می‌توانند رگ‌های‌ خونی‌ اصلی‌ را سوراخ‌ کرده‌ و خونریزی‌ ایجاد کنند و احتمال‌ بروز شوک‌ وجود دارد. شکستگی‌ گردن‌ استخوان‌ ران‌ در افراد مسن‌ (به‌ویژه‌ زنان‌) که‌ استخوان‌هایشان‌ با گذشت‌ سن‌ کم‌تراکم‌تر و شکننده‌ شده‌اند، شایع‌ است‌. گاهی‌ دو انتهای‌ استخوانی‌ در هم‌ فشرده‌ می‌شوند و این‌ شکستگی‌ حالت‌ پایدار پیدا می‌کند (مبحث‌ « شکستگی‌ها » را ببینید). ممکن‌ است‌ مصدوم‌ مبتلا به‌ شکستگی‌ گردن‌ استخوان‌ ران‌، قادر باشد قبل‌ از مشخص‌ شدن‌ شکستگی‌ تا مدتی‌ راه‌ برود. جدی‌ترین‌ نوع‌ آسیب‌ در مفصل‌ لگن‌ خاصره‌ که‌ البته‌ شیوع‌ بسیار کمی‌ دارد، دررفتگی‌ آن‌ است‌.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
- درد در موضع‌ آسیب‌
ناتوانی‌ در راه‌ رفتن‌
نشانه‌های‌ شوک‌
- کوتاه‌ شدن‌ اندام‌ پایینی‌ و چرخش‌ زانو و انتهای‌ پا به‌ خارج‌ (چون‌ عضلات‌ قوی‌، دو انتهای‌ استخوانی‌ شکسته‌ شده‌ را به‌ روی‌ یکدیگر حرکت‌ می‌دهند).

 

مباحث‌ زیر را نیز ببینید:

دررفتگی‌ مفصل‌ ، شکستگی‌ها ، شوک‌ .

 


 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ اندام‌ پایینی‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید تا دراز بکشد. در صورت‌ امکان‌، از یک‌ امدادگر بخواهید که‌ به‌ آرامی‌، اندام‌ آسیب‌دیده‌ را ثابت‌ کند و نگه‌ دارد.

 

۲) ساق‌ مصدوم‌ را با ملایمت‌ به‌ حالت‌ مستقیم‌ درآورید. در صورت‌ لزوم‌، مچ‌ پا را تحت‌ کشش‌ قرار دهید تا به‌ راست‌ شدن‌ اندام‌ پایینی‌ کمک‌ کند.

 

 

۳) با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. اگر انتظار دارید آمبولانس‌ سریع‌ به‌ محل‌ برسد، تا زمان‌ ورود آمبولانس‌، اندام‌ پایینی‌ را در همین‌ وضعیت‌ نگه‌ دارید.

 

۴) اگر تصور می‌کنید که‌ آمبولانس‌ با تأخیر وارد خواهد شد، با ثابت‌ کردن‌ اندام‌ مبتلا به‌ اندام‌ سالم‌، آن‌ را بی‌حرکت‌ کنید. اندام‌ سالم‌ را به‌ آرامی‌ در مجاورت‌ اندام‌ آسیب‌دیده‌ قرار دهید. یک‌ باند در محل‌ مچ‌ پا و انتهای‌ پا (۱) و سپس‌ یکی‌ هم‌ در محل‌ زانو (۲) بپیچید. دو باند هم‌ در بالا (۳) و پایین‌ (۴) محل‌ شکستگی‌ بپیچید. بالشتک‌های‌ نرمی‌ بین‌ دو پا قرار دهید تا از مالش‌ قسمت‌های‌ استخوانی‌ به‌ یکدیگر پیشگیری‌ شود؛ سپس‌، باندها را در سمت‌ سالم‌ گره‌ بزنید.

 

۵) گام‌های‌ ممکن‌ را برای‌ درمان‌ شوک‌ در مصدوم‌ طی‌ کنید: با استفاده‌ از پتو یا (چند تکه‌) لباس‌، مصدوم‌ را از سرما محافظت‌ کنید اما پاهای‌ او را بالا نبرید.

 

 

هشدار!

مصدوم‌ را از خوردن‌، آشامیدن‌ یا سیگار کشیدن‌ منع‌ کنید چون‌ ممکن‌ است‌ در بیمارستان‌ به‌ بی‌هوشی‌ عمومی‌ نیاز داشته‌ باشد.
حتی‌ اگر نشانه‌های‌ شوک‌ در مصدوم‌ ظاهر شده‌اند، پاهای‌ او را بالا نبرید چون‌ ممکن‌ است‌ صدمات‌ داخلی‌ بیشتری‌ را سبب‌ شوید.

 

مورد خاص‌

آماده‌سازی‌ جهت‌ انتقال‌
اگر مسیر انتقال‌ تا بیمارستان‌ احتمالاً طولانی‌ و ناهموار است‌، اقدامات‌ نگهدارنده‌ مستحکم‌تری‌ برای‌ اندام‌های‌ پایینی‌ و انتهای‌ پاها موردنیاز است‌. از یک‌ آتل‌ مناسب‌ یا یک‌ شی‌ محکم‌ و طویل‌ (مثلاً دیرک‌ نرده‌) که‌ طول‌ آن‌ از حفره‌ زیر بغل‌ تا انتهای‌ پا باشد، استفاده‌ کنید. آتل‌ را در کنار سمت‌ آسیب‌دیده‌ قرار دهید. چند بالشتک‌ بین‌ دو پا و بین‌ آتل‌ و بدن‌ مصدوم‌ بگذارید. انتهای‌ دو پا را با هم‌ در یک‌ باند تا شده‌ باریک‌ بپیچید (۱). با بستن‌ باندهای‌ تا شده‌ پهن‌ در مناطق‌ قفسه‌ سینه‌ (۲)، لگن‌ (۳)، زانوها (۴)، بالا و پایین‌ محل‌ شکستگی‌ (۵ و ۶) و یک‌ نقطه‌ دیگر (۷)، آتل‌ را به‌ بدن‌ ثابت‌ کنید. روی‌ محل‌ شکستگی‌ را باندپیچی‌ نکنید. وقتی‌ پای‌ مصدوم‌ کاملاً بی‌حرکت‌ شد، باید با استفاده‌ از روش‌ چرخاندن‌ مثل‌ الوار او را به‌ روی‌ بیماربر منتقل‌ کنید.

 

آسیب‌ زانو

زانو یک‌ مفصل‌ لولایی‌ بین‌ استخوان‌ ران‌ و استخوان‌ درشت‌نی‌ است‌. این‌ مفصل‌ می‌تواند تا شود، به‌ حالت‌ مستقیم‌ درآید و در حالت‌ تا شده‌، مختصری‌ بچرخد. مفصل‌ زانو توسط‌ رباط‌ها و عضلاتی‌ قوی‌ نگه‌ داشته‌ می‌شود و در جلو توسط‌ یک‌ استخوان‌ پهن‌ به‌ نام‌ کشکک‌ محافظت‌ می‌شود. سطوح‌ استخوان‌های‌ اصلی‌ توسط‌ لایه‌هایی‌ از غضروف‌ حفاظت‌ می‌شود. این‌ ساختارها ممکن‌ است‌ در اثر ضربات‌ مستقیم‌، چرخش‌های‌ شدید یا پیچ‌خوردگی‌ها دچار صدمه‌ شوند. آسیب‌های‌ احتمالی‌ زانو عبارتند از: شکستگی‌ کشکک‌، پیچ‌خوردگی‌ها و صدمه‌ به‌ غضروف‌. آسیب‌ زانو ممکن‌ است‌ توانایی‌ تا کردن‌ مفصل‌ را از مصدوم‌ سلب‌ کند و شما باید مطمئن‌ شوید که‌ مصدوم‌ روی‌ پای‌ آسیب‌دیده‌، راه‌ نرود. خونریزی‌ یا تجمع‌ مایعات‌ در داخل‌ مفصل‌ زانو می‌تواند به‌ تورم‌ قابل‌ توجه‌ در اطراف‌ مفصل‌ منجر شود.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد که‌ از محل‌ آسیب‌ انتشار پیدا می‌کند و در عمق‌ مفصل‌ می‌نشیند.
درد حاد در تلاش‌ برای‌ راست‌ کردن‌ پا (در صورتی‌ که‌ زانوی‌ تا شده‌ «قفل‌» شده‌ باشد).
تورم‌ سریع‌ در مفصل‌ زانو

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

محافظت‌ از زانو در راحت‌ترین‌ وضعیت‌ (برای‌ مصدوم‌)
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید تا ترجیحاً روی‌ یک‌ پتو دراز بکشد تا بین‌ او و زمین‌ فاصله‌ ایجاد شود. یک‌ بالشتک‌ نرم‌ (مثل‌ یک‌ بالش‌، پتو یا کت‌) زیر زانوی‌ آسیب‌دیده‌ قرار دهید تا زانو را در راحت‌ترین‌ وضعیت‌ نگه‌ دارد.

 

 

هشدار!

سعی‌ نکنید با وارد کردن‌ نیرو، زانو را به‌ حالت‌ مستقیم‌ درآورید. ممکن‌ است‌ جابه‌جا شدگی‌ غضروف‌ یا خونریزی‌ داخلی‌، راست‌ کردن‌ مفصل‌ زانو را غیرممکن‌ کرده‌ باشند.
مصدوم‌ را از خوردن‌، آشامیدن‌ و سیگار کشیدن‌ منع‌ کنید چون‌ ممکن‌ است‌ در بیمارستان‌ نیاز به‌ بی‌هوشی‌ عمومی‌ داشته‌ باشد.
مصدوم‌ را از راه‌ رفتن‌ منع‌ کنید.

 

۲) بالشتک‌ نرم‌ را به‌ دور مفصل‌ ببندید. با پیچیدن‌ باند از میانه‌ ران‌ تا میانه‌ ساق‌، بالشتک‌ را محکم‌ کنید.

 

۳) شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را فراهم‌ کنید. مصدوم‌ باید در وضعیت‌ درمانی‌ باقی‌ بماند، پس‌ انتقال‌ باید توسط‌ آمبولانس‌ صورت‌ گیرد.

آسیب‌ ساق

آسیب‌های‌ ساق‌ عبارتند از: شکستگی‌های‌ استخوان‌ درشت‌نی‌ و نازک‌نی‌ و پارگی‌ بافت‌های‌ نرم‌ (عضلات‌، رباط‌ها و تاندون‌ها). شکستگی‌های‌ درشت‌نی‌ معمولاً در اثر ضربات‌ سنگین‌ (مثلاً ناشی‌ از سپر یک‌ وسیله‌ نقلیه‌ در حال‌ حرکت‌) روی‌ می‌دهند. از آنجایی‌ که‌ بافت‌ نرم‌ اطراف‌ درشت‌نی‌ اندک‌ است‌، شکستگی‌ به‌ احتمال‌ زیاد با تولید زخم‌ همراه‌ خواهد بود. چرخش‌هایی‌ که‌ سبب‌ پیچ‌خوردگی‌ مچ‌ پا می‌شوند، می‌توانند به‌ شکستگی‌ نازک‌نی‌ منجر شوند.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد موضعی‌
تورم‌، کبودی‌ و تغییر شکل‌ پا
زخم‌ باز

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

بی‌حرکت‌ کردن‌ اندام‌ پایینی‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ فوری‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) به‌ مصدوم‌ کمک‌ کنید تا دراز بکشد و با دقت‌، پای‌ آسیب‌دیده‌ را ثابت‌ کنید و نگه‌ دارید. اگر زخم‌ باز وجود دارد، با ملایمت‌ آن‌ را برهنه‌ کنید و خونریزی‌ را درمان‌ کنید. برای‌ محافظت‌ از محل‌ آسیب‌، یک‌ لایه‌ پوششی‌ روی‌ آن‌ قرار دهید.

 

 

۲) با مرکز اورژانس‌ تماس‌ بگیرید و آمبولانس‌ درخواست‌ کنید. پای‌ آسیب‌دیده‌ را با دستان‌ خود نگه‌ دارید تا از جابه‌جایی‌ محل‌ شکستگی‌ پیشگیری‌ کنید. این‌ عمل‌ را تا زمان‌ رسیدن‌ آمبولانس‌، ادامه‌ دهید.

 

احتیاط‌!

اگر مسیر انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ احتمالاً طولانی‌ و ناهموار است‌، بالشتک‌هایی‌ را در سمت‌ خارج‌ پای‌ آسیب‌دیده‌ (از زانو تا انتهای‌ پا) قرار دهید. با استفاده‌ از باندهای‌ تا شده‌ پهن‌، مطابق‌ روشی‌ که‌ در بالای‌ صفحه‌ تشریح‌ شده‌ است‌، پاها را ثابت‌ کنید.

 

۳) اگر آمبولانس‌ با تأخیر به‌ محل‌ می‌رسد، پای‌ آسیب‌دیده‌ را به‌ پای‌ دیگر ثابت‌ کنید. اندام‌ سالم‌ را در کنار اندام‌ آسیب‌دیده‌ قرار دهید و باندها را از زیر هر دو پا بلغزانید. باندها را در مناطق‌ مچ‌ و انتهای‌ پا و سپس‌ زانوها قرار دهید. دو باند هم‌ در بالا و پایین‌ محل‌ شکستگی‌ اضافه‌ کنید.
۴) بین‌ دو ساق‌، بالشتک‌ قرار دهید. با گره‌ زدن‌ در سمت‌ سالم‌، باندها را محکم‌ ببندید.

 

 

مورد خاص‌

شک‌ به‌ شکستگی‌ نزدیک‌ مچ‌ پا به‌ جای‌ استفاده‌ از یک‌ باند به‌ شکل‌ « ۸ »، باندهای‌ جداگانه‌ای‌ روی‌ انتهای‌ پا و بالاتر از مچ‌ پا ببندید.

 

آسیب‌ مچ‌ پا

شکستگی‌ مچ‌ پا را مانند شکستگی‌ ساق‌ درمان‌ کنید. پیچ‌خوردگی،‌ آسیب‌ شایعتری‌ است‌ که‌ معمولاً در اثر چرخش‌ مچ‌ پا روی‌ می‌دهد. قسمت‌ آسیب‌دیده‌ را بی‌حرکت‌ کنید، (روی‌ محل‌ آسیب‌) یخ‌ بگذارید، (موضع‌ را) با استفاده‌ از باند فشار دهید و آن‌ را بالا ببرید.

 

تشخیص‌

دردی‌ که‌ با حرکت‌ یا وزن‌ انداختن‌ روی‌ پا، شدیدتر می‌شود. تورم‌

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

کاهش‌ درد و تورم‌
در صورت‌ لزوم‌، درخواست‌ کمک‌ پزشکی‌

 

احتیاط‌!

اگر مشکوک‌ به‌ شکستگی‌ استخوان‌ هستید، به‌ مصدوم‌ بگویید که‌ وزن‌ خود را روی‌ پا نیندازد. ساق‌ را ثابت‌ کنید و نگه‌ دارید و مصدوم‌ را به‌ بیمارستان‌ منتقل‌ کنید.

 

۱) مچ‌ پا را در راحت‌ترین‌ وضعیت‌، بی‌حرکت‌ و ثابت‌ کنید و آن‌ را نگه‌ دارید.

 

۲) اگر زمان‌ زیادی‌ از وقوع‌ آسیب‌ نمی‌گذرد، یک‌ کیسه‌ یخ‌ یا کمپرس‌ سرد روی‌ موضع‌ قرار دهید تا تورم‌ کاهش‌ پیدا کند.

 

۳) مچ‌ پا را در یک‌ لایه‌ پوششی‌ ضخیم‌ و باند، محکم‌ بپیچید. اندام‌ آسیب‌دیده‌ را بالا ببرید و نگه‌ دارید. به‌ مصدوم‌ توصیه‌ کنید که‌ مچ‌ خود را بی‌حرکت‌ نگه‌ دارد و در صورت‌ پایدار بودن‌ درد، به‌ یک‌ پزشک‌ مراجعه‌ کند.

آسیب‌های‌ انگشتان‌ و انتهای‌ پا

شکستگی‌هایی‌که‌ استخوان‌های‌ متعدد و کوچک‌ انتهای‌ پا را مبتلا می‌سازند، معمولاً در اثرآسیب‌های‌ له‌شدگی‌ روی‌ می‌دهند. بهترین‌ محل‌ درمان‌ این‌ شکستگی‌ها، بیمارستان‌ است‌. در زمان‌ ارایه‌ کمک‌های‌ اولیه‌، بر روی‌ علایمی‌ مثل‌ تورم‌، و کاهش‌ آنها تمرکز کنید.

 

تشخیص‌

اشکال‌ در راه‌ رفتن‌
خشکی‌ حرکات‌
کبودی‌ و تورم‌

 


 

 

اهداف‌

به‌ حداقل‌ رساندن‌ تورم‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌

 

۱) به‌ سرعت‌ انتهای‌ پا را بلند کنید و نگه‌ دارید تا جریان‌ خون‌ منطقه‌ کاهش‌ پیدا کند و تورم‌ به‌ حداقل برسد.

 

۲) یک‌ کیسه‌ یخ‌ یا کمپرس‌ سرد (روی‌ موضع‌) قرار دهید. این‌ کار نیز به‌ کاهش‌ تورم‌ کمک‌ می‌کند.

 

۳) شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را مهیا کنید. اگر مصدوم‌ را با آمبولانس‌ منتقل‌ نمی‌کنید، دقت‌ کنید که‌ در طول‌ مسیر، پای‌ او بالا برده‌ شود.

 

دررفتگی‌ مفصل

در این‌ نوع‌ آسیب‌های‌ مفصلی‌، استخوان‌ها به‌طور کامل‌ یا نسبی‌ از محل‌ خود خارج‌ می‌شوند. دررفتگی‌ مفصل‌ در اثر نیروی‌ شدیدی‌ که‌ استخوان‌ را به‌ یک‌ وضعیت‌ غیرطبیعی‌ منحرف‌ می‌کند یا در اثر انقباض‌ شدید عضلات‌ روی‌ می‌دهد. این‌ آسیب‌ که‌ شدیداً دردناک‌ است‌، اغلب‌ شانه‌، فک‌ یا مفاصل‌ انگشتان‌ یا شست‌ را گرفتار می‌کند. دررفتگی‌ ممکن‌ است‌ با پارگی‌ رباط‌ها (مبحث‌ « رگ‌ به‌ رگ‌شدگی‌ها و پیچ‌خوردگی‌ها » را ببینید) یا صدمه‌ به‌ غشاهای‌ سینوویالی‌ (که‌ سطح‌ داخلی‌ کپسول‌ مفصلی‌ را می‌پوشانند همراه‌ باشد. در برخی‌ موارد، دررفتگی‌ مفصل‌ می‌تواند عواقب‌ جدی‌ به‌ دنبال‌ داشته‌ باشد. اگر مهره‌های‌ ستون‌ فقرات‌ دچار دررفتگی‌ شوند، ممکن‌ است‌ نخاع‌ آسیب‌ ببیند. دررفتگی‌ مفاصل‌ شانه‌ یا لگن‌ خاصره‌ می‌تواند به‌ اعصاب‌ اصلی‌ اندام‌ها صدمه‌ برساند و منجر به‌ فلج‌ شود. دررفتگی‌ شدید هر مفصلی‌ ممکن‌ است‌ به‌ شکستگی‌ استخوان‌های‌ آن‌ مفصل‌ نیز منتهی‌ شود. در بسیاری‌ از موارد، افتراق‌ دررفتگی‌ از شکستگی‌ بسته‌ ممکن‌ است‌ مشکل‌ باشد. اگر ذره‌ای‌ شک‌ داشتید، آسیب‌ را با فرض‌ شکستگی‌ درمان‌ کنید.

 

تشخیص‌

ممکن‌ است‌ موارد زیر وجود داشته‌ باشند:
درد شدید «ناخوش‌کننده‌» و اشکال‌ در حرکت‌ دادن‌ محل‌ آسیب‌دیده‌
تورم‌ و کبودی‌ در اطراف‌ مفصل‌
کوتاه‌ شدن‌، تا شدن‌ یا پیچ‌ خوردن‌ محل‌ آسیب‌دیده‌

 

 

 

 


 

 

اهداف‌

ممانعت‌ از جابه‌جایی‌ محل‌ آسیب‌دیده‌
فراهم‌ کردن‌ شرایط‌ انتقال‌ به‌ بیمارستان‌ به‌طوری‌ که‌ طی‌ انتقال‌، اندام‌ آسیب‌دیده‌، با حفظ‌ راحتی‌ مصدوم‌، ثابت‌ نگه‌ دشته‌ شود.

 

احتیاط‌!

سعی‌ نکنید استخوان‌ دررفته‌ را به‌ حفره‌ خود برگردانید چون‌ این‌ کار ممکن‌ است‌ شدت‌ آسیب‌ را افزایش‌ دهد.
قبل‌ از محکم‌ شدن‌ و ثابت‌ کردن‌ بخش‌ آسیب‌دیده‌، از حرکت‌ دادن‌ مصدوم‌ خودداری‌ کنید؛ در غیر این‌ صورت‌، مصدوم‌ در معرض‌ خطر خواهد بود.
مصدوم‌ را از خوردن‌، نوشیدن‌ یا سیگار کشیدن‌ منع‌ کنید، چون‌ ممکن‌ است‌ نیاز به‌ بی‌هوشی‌ عمومی‌ داشته‌ باشد.

 

۱) به‌ مصدوم‌ توصیه‌ کنید که‌ بی‌حرکت‌ بماند. قبل‌ از بی‌حرکت‌ کردن‌ بخش‌ آسیب‌دیده‌، آن‌ را در وضعیتی‌ که‌ کاملاً برای‌ مصدوم‌ راحت‌ باشد، ثابت‌ نگه‌ دارید.

 

 

۲) بخش‌ آسیب‌دیده‌ را به‌ کمک‌ یک‌ لایه‌ پوششی‌، باند و آویز بی‌حرکت‌ کنید. به‌منظور استحکام‌ بیشتر، با استفاده‌ از باند، قسمت‌ آسیب‌دیده‌ را به‌ یک‌ قسمت‌ سالم‌ از بدن‌ ببندید.

 

 

۳) شرایط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بیمارستان‌ را مهیا کنید. در صورت‌ بروز شوک‌، به‌ درمان‌ آن‌ بپردازید. علایم‌ حیاتی‌ (سطح‌ پاسخ‌دهی‌، نبض‌ و تنفس‌) را کنترل‌ و ثبت‌ کنید.

 

۴) هر ۱۰ دقیقه‌، گردش‌ خون‌ را در نواحی‌ پایین‌تر از محل‌ باندپیچی‌ کنترل‌ کنید . در صورتی‌ که‌ گردش‌ خون‌ مختل‌ شده‌

(چوپانی)牧畜
چوپانی هستم.30سال رزمی کار میکنم. دان6 کیک بوکسینگ.دان4کاراته.دان2تکواندو. مسئول سوپرکیک بوکسینگ استان تهران
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :


Google


در كل اينترنت
در اين سايت

آموزش وبلاگ نويسي

.

مركز برترين كدهاي جاوا فارسي

Main